Vader (v/m)

Ik heb altijd vader willen worden. Ik stel het me zo voor. Na een dag hard werken op kantoor kom ik thuis, groet eerst de kinderen, geef mijn vrouw (bezig in de keuken) een kus, zak met mijn krant weg in de leunstoel en laat een van de kinderen mijn pantoffels halen. `Hoe was je dag', roept mijn vrouw vanuit de keuken. Ik brom vanachter mijn krant: `Wat eten we vandaag, schat?'

Nelleke Noordervliet legt een vinger op de zere plek: dochters van de tweede feministische golf zijn opgevoed met het idee dat kinderen krijgen zolang mogelijk uitgesteld dient te worden. Dat kan ik uit eigen ervaring bevestigen. Mijn moeder heeft mij vaak gewaarschuwd: `Wacht in ieder geval vijf jaar langer dan ik. Slik de pil, ga reizen, zorg voor een goede baan en financiële onafhankelijkheid.' Een dergelijke waarschuwing uit de mond van je moeder knoop je als dertigjarige vrouw goed in je oren.

Nelleke Noordervliet wil het negatieve imago van het moederschap ombuigen en ruimte geven aan emotionele argumenten, het plezier om eigen kinderen op te zien groeien. Ze spoort vrouwen dan ook aan om eerst moeder te worden; een carrière kan later nog, getuige Noordervliet zelf, die op haar 41ste begon met schrijven. Tot die tijd vermaak je je prima.

Noordervliet: ,,Er bestaat een verkeerd idee van hoe het leven van een moeder eruit ziet. Je hoeft niet de hele dag thuis te zitten. Je kunt ook vrijwilligerswerk doen, leesmoeder worden op school, bestuursfuncties vervullen. Noem dat maar een onvervuld leven.'' Ik vraag me af of een dergelijke levensinvulling op den duur niet toch vage gevoelens van onbehagen in de hand werkt. Maar ik kan volmondig instemmen met de gedachte dat een carrière alleen niet het beoogde levensgeluk oplevert.

Noordervliet verkondigde haar opvattingen over het moederschap eerder in de Volkskrant, en uiteraard kwamen er veel boze reacties. Wanneer je je eigen leven generaliserend als maatstaf gebruikt voor dat van andere vrouwen, roept dat nu eenmaal – terecht – weerstand op. Wat mij vooral frappeerde was dat alle briefschrijfsters vrouwen waren. Over mannen heeft Noordervliet het namelijk niet. De staatsecretaris van emancipatiezaken Verstand, die vrouwen allemaal aan het werk wil zetten, trouwens ook niet. En daar wringt de schoen.

Onlangs bracht het dagblad Trouw een serie over het combineren van zorg en werk. Er werden alleen vrouwen geïnterviewd. Hoe is het toch mogelijk, zo vraag ik me keer op keer af, dat het combineren van zorg en werk altijd als het probleem van de vrouw wordt gedefinieerd? Ook voor mannen geldt dat geluk niet louter in een carrière schuilt. Ook voor hen geldt dat de carrière wel even kan wachten. Laat mannen eerst maar vader worden. Dan verdien je maar even wat minder. So what. Zo lang het combineren van zorg en werk nog altijd louter wordt gedefinieerd als het probleem van de vrouw, is de emancipatie nog niet voltooid. Zolang ik nog altijd liever vader dan moeder wil worden, noem ik mij een feminist.