Moederzorg

Natuurlijk heeft Noordervliet gelijk wanneer zij stelt dat arbeid niet alleen leuk is en kinderzorg niet alleen vervelend. Arbeid kan ook saai, geestdodend en afstompend zijn, en kinderzorg creatief, uitdagend, ontplooiend en bevredigend. Wel moet deze Paarse nadruk (`werk, werk en nog eens werk') gezien worden tegen de achtergrond van een historisch en internationaal extreem lage arbeidsparticipatie van vrouwen in Nederland. Dat ontbreekt aan Noordervliets betoog.

Verbijsterend vind ik het echter dat Noordervliets eerherstel voor kinderzorg niet uitmondt in een pleidooi voor een gelijkere verdeling ervan over zowel man als vrouw. Als kinderzorg een intrinsiek waardevolle activiteit is, zoals Noordervliet terecht betoogt, waarom dan niet beide seksen toegang gegeven tot dit kostbare goed? Noordervliet volgend, zou je kunnen concluderen dat niet vrouwen die voor hun carrière kiezen egoïsten zijn, maar juist vrouwen die voor het voltijdse moederschap kiezen. Zij monopoliseren immers de kinderzorg en onthouden zo hun man de toegang ertoe.

De echte kwestie is mijns inziens niet of vrouwen nu voor kinderen of voor hun carrière moeten kiezen, maar juist hoe arbeid en zorg zo zijn te verpakken dat eenieder daaruit naar believen kan kiezen. Daaraan ontbreekt het in Nederland, waardoor vrouwen en mannen worden gedwongen óf voor arbeid óf voor kinderen te kiezen, met alle stereotype consequenties van dien.

Ik vermoed dat achter Noordervliets pleidooi voor moederschap de gedachte schuilgaat dat alleen vrouwen `moederzorg' kunnen bieden. Uit eigen ervaring weet ik dat dat onzin is.