Mannen

De afgelopen maanden is er over (niet) werkende moeders heel veel geschreven. Telkens weer wordt het dillema van de moeders naar voren gebracht, met de bijbehorende problemen zoals het ontoereikend aantal plaatsen op de kinderdagverblijven. Belastingvoordelen, aftrekbaarheid van kosten voor kinderdagverblijven, Wet Aanpassing Arbeidsduur en `kwaliteitscontacten' met de kinderen in het weekend voor de werkenden.

Als je kiest voor het huismoederschap betekent dat rust en genieten voor de kinderen, maar voor de vrouw gebrek aan carrièreperspectieven, financiële onafhankelijkheid en pensioenopbouw. Zelfs kinderloze vrouwen staan op om hun beklag te doen en af te geven op de werkhouding van hun collega's met kinderen, en protesteren tegen de belastingvoordelen die werkende moeders genieten. In weekbladen staat vrouw na vrouw op om de door haar gekozen oplossing als ideale te verkondigen: huismoeder, parttimer, fulltimer, moeders van crèchegangers, moeders met oppasouders of gastgezinnen, de discussie is eindeloos.

Maar waar blijven de mannelijke discussiedeelnemers? Waar blijven de vaders van de kinderen, om hun dilemma's naar voren te brengen over het wel of niet parttime werken en het delen van de zorgtaken met hun partner? Waar blijven de protesten van de vaders die gebruik willen maken van de Wet Aanpassing Arbeidsduur maar hier op hun werk achter de schermen sterk op worden afgerekend? En wanneer gaan managers hun ervaringen met het parttime werken van hun mannelijk personeel en deze nieuwe wet naar voren brengen?

Zolang de mannen niet meedoen aan deze discussie, en de kinderen in de praktijk uitsluitend de moeder toebehoren, is werkelijke maatschappelijke emancipatie nog ver te zoeken.