Ryan Adams stelt live opnieuw teleur

Na zijn succesvolle solodebuut-cd Heartbreaker lost de uit de country-rockgroep Whiskeytown afkomstige Ryan Adams met zijn tweede album Gold zijn belofte in.

Adams maakt `cosmic American music': een onweerstaanbare mengeling van rock, soul en country met intens persoonlijke teksten. Maar al zijn zijn cd's indrukwekkend, als optredend artiest is Adams onvoorspelbaar. Bij een eerder solo-optreden maakte hij er een potje van, onzeker neuzelend boven een akoestische gitaar in het rumoerige bovenzaaltje van Paradiso. Zijn terugkeer met een voltallige en harde rockband moest gisteren in de volle grote zaal voor revanche zorgen, maar ook dat bleek geen onverdeeld genoegen. Na een gammel begin met een obligate blues-jam kwam het optreden veelbelovend van de grond met de stevige rocksong `Firecracker'. Op de beste momenten hadden Ryan Adams en zijn band een lui en meeslepend ritme dat aan The Band en hun blanke soulsong `The weight' deed denken. Met zijn schorre, doorrookte stem richtte Adams zich tot het plafond van Paradiso en verkende hij uit volle borst de grenzen van zijn geestdrift.

Zo fanatiek als hij zijn stem en gitaar teisterde, zo knullig was zijn weigering om zich aan de bestaande conventies van showmanschap te houden. Er vielen lange pauzes om gitaren te stemmen of om onderling te overleggen. Het optreden verloor dan ook zienderogen aan daadkracht. Hoewel hij hardnekkig ontkent dat hij tot de nieuwste lichting van alternatieve countrymuzikanten behoort, voerde een kitscherig jengelende steelgitaar het hoogste woord en vergreep Adams zich op gênante wijze aan een jodelnummer van Hank Williams. Als een ongeleid projectiel liet hij het optreden alle kanten op schieten, van amateuristische bluesimprovisaties naar vormeloze pianoballades en een tenenkrommende houthakkersversie van The Stooges' `I wanna be your dog'. Zelfs sterke eigen nummers, zoals het op de plaat in duet met Emmylou Harris gezongen `Oh my sweet Carolina', verloren aan glans door het twee uur lang aanmodderende rommeltje waar het op uitdraaide.

Uiteindelijk werd de sfeer zo melig dat er balorig om een nummer van Bryan Adams werd geroepen, waarop Adams meesmuilend antwoordde dat we voor middelmatigheid bij hem aan het verkeerde adres waren. Een waarheid als een koe, want enkele briljante momenten werden ruimschoots gecompenseerd door dieptepunten en getreuzel. Naar verluidt schudt Ryan Adams de liedjes met groot gemak uit zijn mouw. Hij zou alleen nog eens moeten leren hoe hij muziek die in essentie wondermooi is, ongeschonden op het podium kan brengen.

Concert: Ryan Adams. Gehoord: 18/10 Paradiso, Amsterdam.