Op je bek ga je toch

Heikneuters vinden skateboarders vandalistische nietsnutten. Onzin, skateboarders zijn doorzetters met een missie, of ze nu op hun board staan of niet.

Balanceren op buisjes, je van trappen storten en op blokken springen op een plank met vier wielen. Dat is skateboarden. Op het eerste gezicht lijken de beoefenaars niet bezig te zijn met diepere gedachten. `Doelloos rondspringen op een board', denken leken. Maar het is meer. Het is meer dan een potje met elkaar voetballen of een kaartje leggen, zoals anderen in hun vrije tijd doen.

Skateboarden is doorspekt met uiteenlopende emoties: verlangen, nieuwsgierigheid, verbazing. Het zet aan tot actie, doorbijten, ontdekken. Het laat de beoefenaar reizen naar verre en onbekende oorden op zoek naar nieuw beton en glad metaal. Het is een oneindige skateboardmissie die je horizon verbreedt, omdat je op deze weg de meest uiteenlopende personen ontmoet. Je ervaart dingen die anderen nooit zullen ervaren en komt op plekken die je zonder je skateboard nooit had gezien. Skateboarden blijft constant verbazen. Je bereikt doelen die te hoog gegrepen leken, waarna je nog meer wilt bereiken. En dat is sick. Dat pusht jezelf en je skateboardvriendjes, dat pusht skateboarden.

In het postmodernisme, de tijd waarin we nu leven, is door enkele zogenaamde sociologie- en cultuurexperts bepaald dat manifestaties zoals skateboarden onder de noemer way-of-life vallen iets dat skateboarders verder aan hun reet zal roesten. Want welk label we ook krijgen, we worden nog altijd belaagd door onwetende heikneuters die het verschil niet zien tussen vandalen, inliners, kleuters op driewielers en skateboarders. Gemeenteambtenaren gooien ons op een hoop en bouwen crummy skateplekken voor ons. Maar wij gaan onze eigen weg.

Het echte skateboarden gebeurt namelijk nog altijd op straat. Helaas voor goedbedoelende overheden is er niets dat meer inspireert dan de stedelijke jungle. Cruisen tussen dreigend verkeer en suffe voetgangers op een missie naar nieuwe spots, maagdelijke blokken marmer, gruwelijke handrails of trappen: dat is het ware skateboardgevoel. En dat gevoel leidt helaas ook tot onvermijdelijke confrontaties: security-mannetjes en soms zelfs `gewone' mensen die skaters houden voor vandalen of overtreders van artikel-nog-wat-betreffende- betreding-van-privé-of-bedrijfsterrein.

In een nog erger geval zijn er van die nitwits die skateboarders gelijk stellen aan kansloze hangjeugd, jongeren die op spots slechts rotzooi trappen, de boel vervuilen en erop uit zijn dingen te slopen. Echter, skaters zullen wel de laatsten zijn die zich willen openhalen aan glasscherven, willen uitglijden op hondendrollen of met hun wielen willen blijven hangen aan rondslingerende troep.

Nee, skateboarders zijn misschien juist wel de respectvolste personen, die op de creatiefste manier omgaan met hun stedelijke omgeving. Zij geven lang vergeten beton en metaal aandacht en weten op de meest abstracte stadsobjecten creaties en figuren neer te zetten die niemand voor mogelijk had kunnen houden. Dat heeft iets artistieks, omdat skaters mogelijkheden zien in die vergeten betonnen of metalen objecten, waaraan anderen voorbij gaan.

In veel gevallen blijven doorzettingsvermogen en inventiviteit niet beperkt tot de houten plank, maar worden deze skate-eigenschappen ook gebruikt in het `normale' leven van de skater. Want ook in het dagelijkse leven doemen op zijn tijd `grote trappen' en schijnbaar onoverwinnelijke `handrails' op. Skaters weten dat niet elke handrail voor hen is weggelegd, maar met de juiste skills en toewijding zul je een heel eind komen.

Dat is niet zozeer een levensbeschouwing of `way of life', dat is een gedachtegang die je onbewust meekrijgt vanuit de nuttigste en productiefste vorm van vrijetijdsbesteding die skateboarden is. Skateboarden leert mogelijkheden en kansen aan te grijpen om je skaten verder te pushen. Zodra dit een basishouding is, kun je jezelf daarmee op alle mogelijke gebieden pushen.

Een skater geeft niet gemakkelijk op. Op je bek ga je namelijk altijd wel een paar keer, zowel in het leven als op welke skatespot ook. Maar als dat je zou weerhouden van het najagen van je passie of doel, dan kun je beter stoppen met skateboarden. Dan kun je beter stoppen met leven.