Een vreemde gewaarwording

Op 19 september stond het leven even stil, althans in Nederland. Premier Kok verscheen voor de buis met de mededeling dat zijn kabinet ,,binnenkort, misschien wel heel snel, belangrijke beslissingen moet nemen over Nederlandse deelname aan internationale acties tegen Bin Laden.'' Het klonk behoorlijk onheilspellend, temeer omdat onduidelijk bleef door wie of wat de uitspraak van Kok was ingegeven.

Vier weken later is het voor iedereen duidelijk dat de Verenigde Staten Kok niet zien staan als het om het echte werk gaat in Afghanistan, zoals Elsevier terecht opmerkt. Toen de eerste kruisraketten op Afghanistan neerkwamen ,,wist Kok van niks, laat staan dat hem iets gevraagd was''. Dat gold ook voor de ministers Van Aartsen en De Grave. Voor de trouwe NAVO-bondgenoot die Nederland wil zijn moet het een vreemde gewaarwoording zijn dat ,,het kabinet eigenlijk al sinds 11 september wacht op wat de grote bondgenoot aan de overkant van de oceaan van ons wil'', aldus Elsevier.

Voor de Indiase schrijfster Arundhati Roy is het een vreemde gewaarwording dat de Amerikaanse president Bush de buitenwacht vraagt twee dingen voetstoots aan te nemen: ,,Ten eerste dat de vijand is wie de Amerikaanse regering zegt dat hij is, ook al is er geen openbaar bewijs dat deze regering ondersteunt. En ten tweede dat de beweegredenen van de vijand zijn wat ze volgens de Amerikaanse regering zijn, en er is ook niets wat dat ondersteunt'', schrijft zij in een prikkelend essay in VN. Ze noemt de aanslagen van 11 september ,,een monsterlijk visitekaartje van een wereld waar iets vreselijks mee is misgegaan. De boodschap is misschien geschreven door Bin Laden en bezorgd door diens koeriers, maar ze had net zo goed ondertekend kunnen zijn door de geesten van de slachtoffers van Amerika's oude oorlogen.'' Ze geeft geen antwoord op de vraag wie Bin Laden is, maar wát hij is: ,,Hij is de duistere dubbelganger van de Amerikaanse president. De woeste wederhelft van alles wat zich voor fraai en beschaafd houdt.''

Menig fraaie en beschaafde wederhelft gaat de afgelopen weken geheel uit de bol bij het zien van Máxima, die zwaaiend en lachend kennismaakt met het Nederlandse volk. Nou ja, het volk – daarop valt wel iets af te dingen, aldus Elsevier: ,,Van intensieve gesprekken kan door de strakke schema's geen sprake zijn. Ook willen veel provincies liever hun verworvenheden tonen dan hun problemen.'' Het moet voor Beatrix een vreemde gewaarwording zijn: al geruime tijd wordt ten paleize gesproken over een andere, meer bij deze tijd passende, invulling van de monarchie en wat blijkt? Het volk vindt het allemaal prachtig: ,,Máxima tussen de molens, Máxima tussen de tulpen.''

Nog iets vreemds: op zondagavond 7 oktober werden brandende voorwerpen gegooid naar een kerk in de Amsterdamse Watergraafsmeer. De media berichtten er nauwelijks over, aldus HP/De Tijd waarin een buurtbewoner aan het woord komt: ,,Als er een aanslag op een moskee plaatsvindt, staan de kranten vol. Dan komt er bewaking van hier tot Tokio. Maar bij een christelijke kerk doen ze niets. Er is de afgelopen dagen geeneens gepatrouilleerd.'' Volgens HP/De Tijd heeft de geringe media-aandacht voor de brand alles te maken met de oproep van politici aan de media om voorzichtig om te gaan met ethisch gevoelig nieuws. Inmiddels zijn vier `allochtone jongeren' aangehouden die een bekentenis hebben afgelegd. Jammer dat geen reactie aan onze politici is gevraagd.

Niet alleen zij, alle Nederlanders ,,moeten bij zichzelf te rade gaan voordat er gekke dingen gaan gebeuren'', zegt Arabist Maurits Berger in De Groene Amsterdammer. Hij ontwaart een nieuw fenomeen: de protestantse moslim. ,,Deze jonge generatie kiest bewust voor een eigen identiteit (...)'' Maar laat ze niet de weg opgaan van de eertijdse anti-revolutionaire voorman Groen Van Prinsterer die zei: ,,In isolement ligt onze kracht.'' Hij werd door de tijd ingehaald.