Oorlog? Amanpour!

Het gebeurde tijdens een persconferentie van Clinton in 1994. De toenmalige president had zich tegenover CNN bereid verklaard zijn visie op het Balkan-conflict te geven. ,,Mijnheer de president'', sprak een streng ogende verslaggeefster met Cleopatra-zwart haar en zwaar Oxford accent per satelliet vanuit Bosnië. ,,Waarom heeft uw regering geen Bosnië-beleid?''

Er viel een doodse stilte. Clinton trilde zichtbaar van woede. ,,Waar hééft u het over, madam'', sneerde hij. ,,Wij hebben wel degelijk een beleid voor die regio ontwikkeld!'' Later zou hij zich tegenover de zaal verontschuldigen. ,,Die arme vrouw ziet ook zo veel narigheid. Maar just for the record: ik doe mijn stinkende best.''

Het was niet de eerste keer dat Christiane Amanpour (43), CNN's belangrijkste international correspondent en tevens special reporter voor CBS's 60 Minutes, een hoogwaardigheidsbekleder van zijn stuk had gebracht. Noch de laatste. Een jaar geleden onderbrak de Palestijnse leider Yasser Arafat abrupt een interview met Amanpour nadat deze had gesuggereerd dat geld een drijfveer was voor de Palestijnen om heilige moslimplaatsen in Jeruzalem op te eisen.

,,Het televisiepubliek vindt Christiane Amanpour duizendmaal leuker dan de mensen die zij interviewt'', weet Robert Stewart, auteur van het boek CNN: making news in the global market place. ,,Ik kwam ooit een voormalig militair kopstuk in Sarajevo tegen die niets van haar moest hebben. En geen wonder: ze bijt zich vast, weet precies waar ze haar gesprekspartner wil hebben.''

,,Christiane Amanpour heeft totaal geen autoriteitenvrees'', zegt Maria Henneman, ex-oorlogscorrespondent en thans eindredacteur van Netwerk. ,,Dat is in ons vak een groot goed. Bovendien beschikt ze over veel knowhow, een uitgebreid netwerk en kan ze ongelóóflijk goed praten voor de camera. Dé vereisten voor een goed tv-journalist.''

,,Where there's war, there's Amanpour'' – het is een gevleugelde uitspraak in de Amerikaanse tv-journalistiek. Sinds de terroristische aanslagen in de Verenigde Staten rapporteert Amanpour dan ook weer geregeld vanaf het strijdtoneel. Zo had zij daags na de aanslagen een exclusief interview met de Pakistaanse president Pervez Musharraf over de `tangconstructie' waarin zijn land zich bevindt. De vrouw die de Talibaan als ,,een agressief stelletje fanatici'' typeerde nadat zij door hen was gearresteerd tijdens een bezoek aan een Afghaans ziekenhuis, lijkt allesbehalve bang. ,,Ik heb nooit een opdracht afgewezen uit angst voor de mogelijke gevaren'', verzekerde ze ooit.

Amanpour werd geboren in Londen en groeide op in Teheran. Na de val van de sjah vluchtte het gezin – haar moeder was Britse, haar vader Iraniër – naar de Verenigde Staten, waar zij journalistiek ging studeren aan de universiteit van Rhode Island. Als stagiaire bij een regionaal televisiestation in Providence viel Amanpour, amper twintig, meteen op bij haar collega's. Haar toenmalige begeleider Jim Taricani omschrijft haar als een ,,zeldzaam individu met groot journalistiek instinct''. ,,Ze was intelligent, buitengewoon gemotiveerd en checkte een verhaal twintig keer voor ze het vrijgaf. En ze wist toen al wat ze wilde worden: buitenlands correspondent.''

Die droom ging in 1989 in vervulling, toen Amanpour voor CNN de veranderingen in centraal Europa mocht verslaan. Een jaar later troefde zij haar collega's af met unieke beelden van Iraakse tanks aan de Saoedi-Arabische grens. Daarna volgde een reeks interviews met onder anderen de Jordaanse koning Abdullah en de Iraanse president Khatami. Tijdens dat laatste onderhoud drong zij, met Iraanse sjaal over het haar, door tot het presidentieel paleis – iets wat geen buitenlandse tv-journalist haar nadeed.

Rechtvaardigheid lijkt bij dit alles haar grootste drijfveer. ,,Als de verhalenvertellers het opgeven, winnen de slechteriken'', zei ze vorig jaar tegen studenten. Die simplificatie – good guys versus bad guys – wekt hier en daar ook wrevel. Amanpour is niet objectief, zeggen haar criticasters. Met name in Bosnië zou zij de moslimkant te veel hebben benadrukt. Amanpour zelf werpt zulke verwijten verre van zich. ,,Bevooroordeeld?'', riposteerde zij vorig jaar bij een zoveelste prijsuitreiking. ,,Hadden we soms ook naar Hitlers argumenten moeten luisteren?''