Countryrock in hinderlijke geluidsbrij

There will never be peace/Until God is at the conference table, zong Nick Lowe gisteravond in zijn openingsnummer. Daarmee bewees hij meteen dat ook een popmuzikant die zijn beste jaren twee decennia geleden had, nog relevante muziek kan maken. Toentertijd was Lowe de koning van de puntige drie minuten-popsong, en had hij geen grote hits nodig had om toch een publiek aan zich te binden. Gisteravond beperkte hij zich tot een enkel nummer uit zijn glorietijd en lag de nadruk vooral op het rustiger werk van de latere jaren, en op zijn pas verschenen cd The Convincer, met sterke nummers als `I'm A Mess' en `Has She Got A Friend?'

Helaas ging de kracht van de liedjes grotendeels verloren door een pijnlijk slechte zaalversterking. Al vanaf het eerste nummer gonsde een bastoon als een hinderlijk mantra door alle geluid. Hoewel het totale volume zeker niet te hard was, waren organist en tweede gitarist vaak onhoorbaar in de geluidsbrij.

Viel de rustige countryrock mede door de dichtgeplamuurde arrangementen grotendeels in het water, toch viel er nog wel wat te genieten. Van `Half A Boy Half A Man' en `I Knew The Bride (When She Used To Rock & Roll)' uit Lowe's Cowboy Outfit-periode, en van de gevoelige nachtclubbalade `You Inspire Me', met hilarisch pianogepingel in Las Vegasstijl. Het beste van de avond werd bewaard tot de toegift, met `(What's So Funny About) Love, Peace, and Understanding', en een prachtige uitvoering van de Beach Boys-klassieker `Heroes and Villains', gearrangeerd als een swingnummer uit de jaren veertig met veel doebie-doebie-doe-dee. En bij de afsluiter, het verstilde `Shelley My Love', verstomde zelfs het geklets bij de bar.

Concert: Nick Lowe. Gehoord 15/10 Paradiso, Amsterdam.