Bladeren

L'Express

Achtendertig miljard vaten olie wegen ruim op tegen een paar bezette gebieden in Israël. Dat concludeert l'Express in een artikel waarin het aannemelijk maakt dat Washington al decennia lang de gijzelaar is van de Saoedi's. Volgens het blad kan dat ook bijna niet anders, omdat Riad een kwart van de wereldreserves aan ruwe olie controleert. De oliebelangen van de familie Bush maken de Amerikaanse afhankelijkheid alleen maar groter. Het blad meent dat ,,de grote oliemaatschappijen Bush junior in de achterzak hebben''. Dat dateert niet van vandaag of gisteren. Het blad herinnert er aan dat Big Oil tienmaal zoveel heeft bijgedragen aan de verkiezingscampagne van Bush junior dan aan die van Al Gore. Het wijst er ook op dat vice-president Dick Cheney voorzitter was van Halliburton, de internationale vereniging van oliedistributeurs, dat tijdens de bestuursperiode van Cheney goede zaken deed met Irak, ook in de periode dat het land formeel onderworpen was aan een embargo. En bovendien is Condoleezza Rice, Bush' veiligheidsadviseur, jarenlang in dienst geweest van de Amerikaanse oliemaatschappij Chevron. Als je in de olie bent, zit je goed bij Bush.

Fortune

Het bedrijfsleven trekt ten strijde, kopt Fortune op de voorpagina. Dat spreekt vanzelf, meent het blad, want in deze strijd was het eerste schot gericht op de Amerikaanse economie. Maar het bedrijfsleven heeft de overheid hard nodig. Het blad, doorgaans wars van overheidsbemoeienis, noemt het ,,een gegeven dat de rol van de overheid de komende jaren alleen maar groter wordt, want dat gebeurt in iedere oorlog''. Ook de overweging dat de kloof tussen arm en rijk wel eens een grote rol zou kunnen spelen in de motivatie van het nieuwe terrorisme wijkt af van wat het blad tot dusverre voor normaal hield. Het wordt hoog tijd dat Amerika iets doet aan de verschillen in levenstandaard. De ontwikkelingshulp moet omhoog, van de huidige 0,1 procent van het bruto binnenlands product tot 0,6 procent, het niveau van 1964.

Forbes

Het is ook nooit goed. Nou geeft Pfizer aids-medicijnen weg, helemaal gratis en voor niks, en toch krijgt het weer de wind van voren. Dat is niet zo gek als het lijkt, betoogt Forbes, omdat de weggevertjes in Zuid-Afrika alleen terecht komen bij overheidsklinieken en niet bij particuliere ziekenhuizen. Het Amerikaanse farmaceutica-bedrijf moet een voorbeeld nemen aan Merck en Bristol Myers. Beide bedrijven hebben de prijs voor hun aids-medicijnen verlaagd, ongeacht de vraag of ze naar de overheidssector of de particuliere sector gaan. Misschien moet Pfizer het spreekwoord `Doe wel, en zie niet om' in praktijk brengen. En daar zit het probleem, want de donatie van aids-medicijnen mag je aftrekken van de belasting.

The Economist

Koninklijke/Shell Groep maakt school met scenario-planning, een voorspelmethode die het dertig jaar geleden ontwikkelde. De methode bestaat niet uit het extrapoleren van het heden, maar probeert de toekomst te verbeelden. Sinds 11 september is er veel vraag naar, schrijft The Economist, omdat de belangstellenden wel beseffen dat oliemaatschappijen gewend zijn om in de planning rekening te houden met terreurdaden en ander ongemak dat kenmerkend is voor bananenrepublieken en obscure dictaturen. Een recente conferentie over scenarioplanning leverde uiteenlopende suggesties op, bijvoorbeeld Europa als supermacht, of de colombianisering van Mexico. Misschien, hoopt het blad, bedenkt het bedrijfsleven zelf wel een compleet nieuwe manier van denken over de toekomst. Dat zou pas echt een nieuw scenario zijn.

BusinessWeek

Ook al laten de terreurdaden van vorige maand diepe sporen na, de Amerikaanse economie zal er geen blijvende schade door oplopen, meent BusinessWeek, optimistisch als altijd. Bij monde van Nobelprijswinnaar Gary Becker wijst het blad erop hoe snel Japan is hersteld van de aardbeving in Kobe. In strijd met ieders verwachting heeft de stad zich na ruim een jaar al bijna helemaal hersteld. De economische schade van de 11 september-aanslagen is relatief veel kleiner dan die van de aardbeving in Kobe. Snel herstel zou dus in de VS mogelijk moeten zijn, ware het niet dat de Amerikaanse economie al voor 11 september in het slop zat. Maar er is hoop. Als de olieprijs laag blijft kan het bedrijfsleven daar van profiteren, mits de oorlog geen olie op het vuur gooit.

Manager magazin

Wie de regen wil ontvluchten kan in Italië Milaan beter vermijden, tenzij hij een paraplu zoekt die zelfs in de ogen van een Britse gentleman genade kan vinden. Milaan, schrijft Manager magazin, is de thuishaven van een paraplu-industrie die vijfentwintig jaar geleden nog tien bedrijven telde. De drie die er nog over zijn maken de paraplu's met de hand. Vooral de producten van Francesco Maglia vallen in de smaak. Een van zijn meer ordinaire modellen is een wandelparaplu met ingebouwd een whiskyreservoir. Zou het daarom zo hard regenen op de Britse eilanden?