Arafat

Arafat als mascotte van het Westen, als legitimatie uit de Arabische wereld van het Westerse optreden tegen Osama bin Laden, brengt bezoeken aan Londen en Den Haag. De Palestijnse leider vervult daarmee een heel andere rol dan tijdens de Golfoorlog. Toen koos hij de kant van Saddam Hussein, en dat is hem slecht bekomen. Nu heeft hij voor het oog van de wereld bloed gegeven voor de slachtoffers van de moordaanslagen van 11 september en zich zeer hoorbaar afgekeerd van Osama bin Laden. President Bush beloonde hem met de terloopse opmerking dat een Palestijnse staat in zijn visie altijd tot de mogelijkheden had behoord. Premier Blair borduurde verder op dat stramien en nodigde Arafat uit naar Londen om van gedachten te wisselen over een herstel van het vredesproces. Premier Kok sluit zich vandaag hierbij aan.

Blair heeft gezegd dat van de vluchtigheid die als gevolg van de gebeurtenissen van 11 september in de internationale betrekkingen is ontstaan gebruik moet worden gemaakt alvorens alles zich weer vastzet. Een `window of opportunity' staat open. Kennelijk ook in het Israëlisch-Palestijnse vredesproces, dat na de mislukking van het Camp David-overleg zomer 2000 en als gevolg van de tweede intifada en Israëls reacties daarop, volledig tot stilstand was gekomen. De opmerking van Bush heeft het vraagstuk op een hoger plan getild. De president gaf niet alleen aan waarin het vredesproces moet uitmonden, hij gaf ook een draai aan de Amerikaanse opvatting dat de mislukking van Camp David aan Arafat was te wijten.

Het is nu aan Israël om op de gewijzigde omstandigheden te reageren. Van belang is de verzekering van zowel Bush als Blair dat bij de inrichting van een Palestijnse staat Israëls veiligheid gegarandeerd moet zijn. Maar de tijd waarin de Israëlische regering meende eenzijdig tempo, doelen en verloop van het vredesproces te kunnen bepalen is voorbij. De aanvankelijke afstandelijkheid van de regering-Bush heeft premier Sharon ten onrechte uitgelegd als een vrijbrief voor Israëlisch handelen. De aanslagen op de Twin Towers en het Pentagon hebben vervolgens voor een versnelling in het denken gezorgd. In het Westen. Nu nog in Israël.