Bij Spiritualized brandt heilig vuur

Jason Pierce, de zanger en bandleider van de Engelse groep Spiritualized, praat niet met zijn publiek. Des te nadrukkelijker roept hij de hogere machten aan, die tot inspiratie dienen voor zijn breed uitgesponnen zweefmuziek. `Lord can you hear me?' besloot hij gisteren zijn eredienst voor de psychedelische gospelpop, begeleid door jubelende trompetten en statige kerkorgelklanken. Bij de EO zullen we Spiritualized desondanks niet snel aantreffen, daarvoor is Pierce te geobsedeerd door duistere krachten en verboden middelen.

Het voorlaatste en veelgeprezen album Ladies And Gentlemen We Are Floating In Space was een nauwelijks verhulde ode aan de kunstmatig opgewekte geestverruiming. Spiritualized nam `getting high' zó letterlijk dat ze in 1998 een optreden gaven bovenin het New-Yorkse World Trade Center, toen het nog kon. Met het vierde album Let It Come Down bouwt Jason Pierce voort aan een consistent oeuvre van geestverheffende trancemuziek, al biedt de cd na het definitieve Spiritualized-album Ladies And Gentlemen geen grote verrassingen.

Omringd door een nieuwe bezetting van zorgvuldig gekozen huurmuzikanten kostte het Pierce gisteren weinig moeite om Paradiso te hypnotiseren. Maar de twee uur lange séance kende genoeg inspirerende momenten om de sfeer van weldadige loomheid een paar keer wreed te doorbreken. De trage composities met hun repeterende accoordenschema's werden zorgvuldig opgebouwd, voorzien van pittige accenten door drie elektrische gitaren en een half dozijn koperblazers. Zonder het gospelkoor van de plaatversies slaagde Pierce er met zijn beperkte stembereik toch in om bezieling te leggen in teksten over zijn moeizame zoektocht naar licht en verlossing. Het smekende Shine a light was zo dicht als een bleke Engelsman bij een authentieke blues- of soulsong kon komen.

In andere nummers riep Spiritualized de begindagen van Pink Floyd in herinnering, toen die pioniers van de psychedelische zweefmuziek zich losmaakten van de drie minuten-popsingle om al improviserend op zoek te gaan naar de donkere kant van de maan. Zo donker als Spiritualized in Don't just do something heeft Pink Floyd nooit geklonken, al werd de loodzware stemming van de strofe `baby, I'm good for nothing' gerelativeerd met een luchtig walstempo en een mondharmonica die van Ennio Morricone had kunnen zijn. Na de ruige rock van Spacemen 3's Take me to the other side en het bombastisch volgetoeterde Come together, richtte Pierce zich fluisterend tot het opperwezen, onder het `Soli Deo Gloria' van het vaste Paradisodecor. Het heilige vuur brandde niet de hele avond, maar het had wel een paar keer fraai geflakkerd.

Concert: Spiritualized. Gehoord: 14/10 Paradiso, Amsterdam.