Wondermooie samenzang

Eigenlijk horen ze bij de Lowlands-generatie, Johan van der Veen (20) met zijn zwartgeverfde haar en Mirjam Timmer (19) met haar piercing beneden de onderlip. Maar het duo Twarres uit het Friese Wergea kwam niet in de `alternatieve' hoek van de popmuziek terecht. Nadat ze het regionale talentenjachtencircuit hadden afgestroopt kwam met Wêr bisto het hitsucces, waarmee hun lot bezegeld was: Pepsipop, een special bij de TROS, kortom: het commerciële circuit.

Dat blijkt ook uit hun debuut-cd Stream, die een wat gladde, op het grote publiek toegesneden productie meekreeg. Maar onder de bombast en de semi-keltische sfeer van bijvoorbeeld Standing Still blijkt een prachtig lied schuil te gaan, dat zijn ontroerende effect ook bereikt zonder de voorkennis dat het over de zelfmoord van Mirjams vader gaat. Dat geldt voor de meeste nummers, zodat het niet hoeft te verbazen dat ook in het buitenland belangstelling is. Wêr bisto komt eind oktober in Duitsland uit.

Op het podium kwam er minder gladstrijkerij aan te pas. Het duo heeft een band vol profs om zich heen verzameld, deels onttrokken aan dezelfde muzikanten-pool waaruit ook artiesten als Marco Borsato hun personeel betrekken. Wendbare muzikanten zijn het, die zich in dienst van het liedje stellen, af en toe behoorlijk uit hun slof schieten en een enkele maal mogen toegeven aan hun neiging tot overmatig notenverbruik.

Naast het liedjesschrijverstalent van Mirjam schuilt het grootste wonder van Twarres in hun wonderbaarlijk mooie samenzang. Mirjam neemt meestal de leiding met haar heldere stem. Johan zingt alsof de baard nooit bij zijn keel is aangekomen en fladdert sierlijk om Mirjams zanglijnen heen. Daarin heeft hij al een essentiële rol, maar als hij het voortouw neemt, blijkt vooral dat hij meer is dan een veredelde achtergrondzanger.

Niet alleen om redenen van taalpolitiek moet betreurd worden dat Mirjam bijna alle nummers in het Engels schrijft en zingt. Naast Wêr bisto wordt alleen het intieme Do, wat eigenlijk een nog mooier liedje is, in de `memmetaal' gezongen.

De twee zijn nog niet bedorven door de routine. Hun aankondigingen vertonen een charmant soort onbeholpenheid, waardoor er meteen een warme band met het publiek ontstaat. Wat weer tegen Twarres pleit is de eenzijdigheid van hun repertoire, dat vrijwel alleen uit langzame nummers bestaat. Alleen het wat magere en met nodeloze bombast gespeelde Mr. Man is sneller. Misschien is Twarres wel niet zo geknipt voor de clubs waar men momenteel rondtoert en ligt op den duur het theatercircuit meer voor de hand.

Concert: Twarres. Gehoord: 7/10, Patronaat Haarlem. Herhaling: 20/10 Paradiso Amsterdam; 3/11 013 Tilburg; 8/11 De Lawei Drachten; 23/11 Nighttown Rotterdam.