Talen 2

In `Het veld' (W&O 29 sep.) behandelde Leo Prick het gebrek aan talenkennis, met name van het Engels, in Frankrijk. Ik wil niet ontkennen dat vrij veel Fransen uitblinken door een zeer slechte kennis van de lingua franca van onze tijd, maar ik vind zijn argumentatie een beetje flauw en zelfs misleidend. Het is het stereotype beeld van de Fransen als een stel provinciale chauvinisten.

Het gros van de Nederlandse bevolking heeft bijvoorbeeld ook grote problemen met de Engelse `th', denk aan de populaire televisieserie uit de jaren '80 `Nors en saus'. Wij rijden in een `trèm' en Franstaligen (net als overigens de meestal prima Engels sprekende Vlamingen) in een `trâm'. De Engelse uitspraak van dit woord ligt daar in feite een beetje tussenin. Klinkers worden nu eenmaal verschillend uitgesproken in verschillende talen. Het Franse `iemâjl' irriteert mij niet meer dan het Nederlandse `iemeel'. Luister ook eens naar een Ier, een Schot of een Australiër die dit woord uitspreekt. Vertalen naar `courier électronique' of iets anders is zo dom nog niet. Dit hoeft een goede kennis van het Engels geenszins in de weg te staan. Nee, zo kan integendeel de inhoudelijke kennis van deze taal alleen maar worden bevorderd. Uitspraak is namelijk niet alles bij het leren van een taal. Veelgehoorde anglicismen in de Nederlandse taal (zoals bijvoorbeeld globaal voor global en controleren voor to control) scheppen soms veel meer begripsverwarring dan een onbeholpen uitspraak.

Heel wezenlijk is wel welke mogelijkheden (aan de jeugd) geboden worden om vertrouwd te raken met vreemde talen. Het zou, zoals Prick zegt, inderdaad veel beter zijn dat Fransen op hun televisie ook echt andere talen te horen krijgen. Maar dat geldt voor verreweg de meeste Europese burgers, kijk maar eens naar Duitse, Italiaanse, Spaanse of Engelse televisie! Dat de Franse media de Duitse formule I coureur verslijten voor `choux-ma-sjoeur' (overigens vaak `choux-ma-rer') is natuurlijk precies even waar als dat de Engelstalige media dat doen voor `shoe-mâ-cur', of de Italiaanse voor `ciu-ma-kèr', hetgeen niet wezenlijk verder van de correcte (Duitse) uitspraak af ligt. Wel is het op zijn minst merkwaardig te noemen dat er in heel Europa vele fans van beroemdheden zijn die op televisie nog nooit de eigen stem van hun idool hebben gehoord.

Hier ligt nu eens een echt nuttige taak voor de EU-instanties: Europa-brede bevordering van ondertiteling in plaats van nasynchronisatie.