De verwachting ingelost?

Een paar maanden wonen ze nu in Leidsche Rijn. De winkels, scholen en restaurants moeten nog komen. Toch missen ze de stad minder dan verwacht, het platteland bekoort ze. Maar ze dromen al weer van het volgende nieuwe huis.

Inge: Ik dacht dat ik de Utrechtse winkelstraten erg zou missen, maar dat valt mee. Het is hier relaxed en veel rustiger. Er komt geen kip in de Hema.

Petra: We zijn al heel lang niet in de stad geweest.

Edwin: Ik ging vaak met studiegenoten wat drinken en eten in de stad, dat is er nu nog niet van gekomen. En er zijn weinig tentjes hier in de buurt. In De Meern zit een Chinees, een pizzeria en een snackbar.

Petra: Pas belden we naar Al Pacone voor een pizza, maar die kwam niet.

Irene: Ik dacht dat we gewoon in Utrecht bleven wonen, maar we zijn veel minder gericht op de stad, en veel meer op De Meern. Het is dorpser dan ik had verwacht.

Edwin: Alles wat je nodig hebt is hier in de buurt. Er is alleen geen horeca, maar dat zou hier toch anders werken. Je gaat hier niet op een terrasje zitten.

Petra: Dan kun je net zo goed in je eigen tuin gaan zitten.

Victor: Er is een barrière naar de stad.

Irene: Het is de psychische barrière van die bruggen die er tussen liggen. Aan de ene kant vind ik het heel leuk, aan de andere kant is het geïsoleerd. Goede vrienden van ons komen hier ook wonen en ik zal blij zijn als ze er zijn.

Rebecca: Het is plattelanderig.

Victor: Dat plattelanderige is wel lekker, de rust, het gemak.

Inge: Het burgerlijkheidgehalte is hier hoger dan in Utrecht. Hier wonen kinderen in de straat, daar hoorden we tot de jonge tweeverdieners.

Krista: Mensen die hier wonen hebben allemaal een vergelijkbaar levenspatroon. Getrouwd, met kinderen.

Inge: Zelf werken we hard mee aan de vertrutting: keurig koophuis, kind, stationcar.

Joost: De huizen kosten hier vier of vijf ton of meer, dus iedereen moet een jaarinkomen van tenminste een ton hebben.

Humphry: Ik zie dit huis ook als belegging. Niet dat ik hier weg wil, dit is het tot aan ons pensioen, maar het is wel in anderhalf jaar tijd in waarde toegenomen van 665.000 tot 1,3 miljoen.Wij wonen heel mooi. Maar met de wijk zelf hebben we veel problemen. De buurt heeft het meest de pee in over het gebrek aan kinderopvang en buitenschoolse opvang – terwijl het hier allemaal tweeverdieners zijn.

Marijke: Als Eriano straks hier naar school gaat moeten we mijn moeder uit Brabant vragen om door de week bij ons te wonen.

Rebecca: De nieuwe school is veel leuker dan de oude. Er zijn veel meer binnenlanders, niet zoveel buitenlanders, en iedereen is aardiger.

Alexander: Ik verveel me op het schoolplein. Alle jongens voetballen altijd.

Victor: Hij houdt niet van voetballen.

Simone: Als we in Nederland blijven wonen, dan blijven we ook hier. Het bevalt hier een stuk beter dan in Doetinchem. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat we ergens anders een beter huis zouden kunnen krijgen.

Jaap: Voor mij is het een verademing dat ik nauwelijks reistijd heb.

Simone: Onze avond is daardoor veel langer, we eten vroeger, het hele leven is een stuk relaxter. Maar ik voel wel dat er de laatste tijd veel gebeurd is: ons eerste huis kopen, verhuizen, trouwen, en nu ons eerste kind – het is wel wat veel allemaal.

Humphry: Met m'n 55ste ga ik eruit, dan gaan we reizen en van de wereld genieten.

Petra: Ooit willen we terug naar Tuindorp.

Edwin: We hebben er geen tijd aan gehangen. Minstens wonen we hier vijf jaar hebben we gezegd.

Joost: Vijf tot zeven jaar. Dan gaan we naar een gehucht. Ik denk dat we dan behoefte hebben aan meer ruimte.

Inge: Misschien zelf iets laten bouwen.

Marijke: We zouden graag nog een tweede huis in Frankrijk willen.

Simone: We dromen soms van een guesthouse in Zuid-Spanje.

Joost: Ik zou graag naar Portugal emigreren.