Thornton/Gallo

De acteurs/regisseurs Vincent Gallo (Buffalo 66) en Billy Bob Thornton (Slingblade) hebben ieder een cd gemaakt. De overgang van acteur naar zanger blijkt een grotere dan van zanger naar acteur. Het is merkwaardig om iemand die je in vele gedaantes kent plotseling een duidelijk imago te zien kiezen. Dat geldt vooral voor Billy Bob Thornton, die in films meestal een dorpsgek speelt. Op zijn debuut-cd Private Radio presenteert hij zich nu als bink met designer stubble. Muzikaal koos hij een open coutry-geluid dat vaag herinnert aan Steve Earle. De snelle liedjes zijn clichématig en het nummer voor geliefde Angelina Jolie is sentimenteel. Maar de ballades, zoals het duet met zangeres Holly Lamar, zijn kaal waardoor alle aandacht uitgaat naar Thorntons diepe, onheilspellende stem.

Vincent Gallo heeft van soberte zijn handelsmerk gemaakt. Op zijn cd When, in zijn eentje opgenomen, verwerkte Gallo langzame jazz-deuntjes tot zich eindeloos herhalende melodielijnen. De instrumenten klinken allemaal stoffig en oud, maar werden liefdevol bewerkt door Gallo. Als hij zingt is het tergend langzaam, alsof Gallo zelf een stemmige saxofoon probeert na te doen. De sfeer van vervlogen tijden wordt tot leven gewekt met minimale middelen en met moderne techniek. Zo wordt de hippe regisseur nu ook een hippe muzikant, die moeiteloos past in de Britse school van hedendaagse introverte musici die `oud' klinken met moderne apparaten.

Vincent Gallo. When (Warpcd87). Billy Bob Thornton. Private Radio (lost highway 170-236)