Spaanse ruches voor Maxima

Ondanks de dip waarin de modewereld zich bevindt als gevolg van de terreuraanslagen in New York hebben couturiers de afgelopen weken bij de presentatie van hun nieuwe collecties laten zien dat mode ook draait om democratie en vrijheid. Niet alleen de vrijheid om te dragen wat we willen, maar ook om te laten zien dat we het hoofd niet laten hangen.

In tijden van conflict wordt schoonheid iets kostbaars. Het geeft de mens plezier. Voor de een is dat film (vlak na de aanval op Amerika trok de release van de komische film Zoolander met Ben Stiller in drie dagen twee miljoen bezoekers), voor de ander is het een lipstick of een mooie jurk. Ook de nieuwe mode leent zich prima om even te ontsnappen aan de werkelijkheid.

Neem de Italiaanse couturier Valentino. Zijn show was één grote folkloristische trip naar Spanje en Latijns-Amerika. Het is de vraag of Maxima iets van haar gading kan vinden in zijn nieuwe voorjaarscollectie (naast haar Tod's tas heeft de Argentijnse verloofde van kroonprins Willem-Alexander namelijk ook kleding van Valentino in haar garderobe) en zo ja of koningin Beatrix dat goed zal keuren. In elk geval niet de strakke, korte jurkjes met corset-achtige details en frivole ruches. Of de strakke broeken met wervelende volants onderaan de pijpen en de blote Bossanova-tops in polkadot-print.

Zelfs de decente, maar wijde strokenrokken met witte blouses en felgebloemde omslagdoek zullen te uitbundig zijn voor dit koude kikkerlandje. Een knalrode, gedrapeerde avondjurk in soepel chiffon misschien, voor een intieme party na de bruiloft? Maxima bevindt zich immers in goed gezelschap wat haar keuze voor Valentino betreft. Jennifer Lopez liet onlangs haar trouwjurk door hem ontwerpen en Julia Roberts schitterde tijdens de Oscaruitreiking in een oude couturejurk van hem.

Zover is de Belg Olivier Theyskens nog niet, al mag hij sterren als Madonna en Kate Winslet tot zijn klanten rekenen. Maar Theyskens is wel hard op weg zijn handelsmerk, een supervrouwelijke stijl met een hard randje, te perfectioneren.

Tegen een geprojecteerde achtergrond van hippende parkieten in zachte kleuren stapten zijn mannequins als trotse vogels op hun hoge hakken over een zachtknerpend tapijt van grijswit vogelzand. Bevrijd uit hun kooi, maar ingesnoerd in Victoriaanse corsetten en rokken met queue, strakke leren pakken en witte strapless jurken met hoge split. Saillant detail: de nepvogeltjes met gebroken vogel op de schoenen. Meer vrijheid boden de sportievere combinaties van een simpele sweater met rechte broek of rok en de flinterdunne, witte jurkjes afgezet met contrasterend zwart band.

De Vlaamse ontwerpster Ann Demeulemeester houdt de dingen liever realistisch, al deed ze haar best de sfeer van de collectie lichtvoetig en positief te houden door naast haar favoriete zwart gebruik te maken van wit en zachtroze. Toch stapten haar modellen als stoer kijkende amazones op de maat van harde rockmuziek de catwalk over. De haren in de war, de voeten gestoken in wrede schoenen met stilettohak.

De kleding was daarentegen los en soepel, met losvallende jasjes van glanzende stof, lange, wapperende rokken, frivole linten om de taille gekruist en een enkele kristallen pegel als sieraad. Het stugge, droge, witgeverfde suède vormde een mooi contrast met de zachte, vrouwelijke stoffen en hield de collectie in evenwicht.

Wit, de kleur van onschuld en puurheid, is dé kleur voor de mode van het nieuwe voorjaar. Maar couturier Jean Paul Gaultier hield het bij een andere symbolische kleur: oranje. Om exacter te zijn: het oranje dat boeddhistische monniken dragen. En dat kwam Gaultier gezien de politieke situatie in de wereld goed uit, aangezien deze typische kleur staat voor vrede en vrijheid. Zijn hele collectie was geïnspireerd op de dracht van mensen als de Dalai Lama, met gedrapeerde tops, lange wikkelrokken, rokken over smalle broeken. Zelfs de Tibetaanse klankschalen en belletjes ontbraken niet, getuige de soundtrack van de show. Gaultier mixte de oosterse dracht met elementen van het Westerse mannenpak en de combinatie van zwart en wit.

Tom Ford wilde ook iets exotisch in zijn derde collectie voor het Franse modehuis Yves St. Laurent. Hij koos voor de luipaardprint en paste deze op alles toe, van strakke rokken tot tops, jasjes, badpakken en wijde jurken. Het zal ongetwijfeld, net als zijn zigeunerstijl van dit najaar, door de goedkopere modewarenhuizen opgepikt worden als trend, maar een beetje minder had ook wel gekund. Het overschaduwde de rest van de collectie, waarin immers ook prachtige bustiers en rokken van oudgemaakt leer zaten.

Er is in de mode één ding dat door alle commotie in de wereld is veranderd. De hypes zijn verdwenen. Milaan en zelfs Parijs geven zich niet langer meer over aan de vermoeiende extravagantie en glitter. Het was niet alleen ongepast geweest om het toch te doen, het blijkt ook helemaal niet nodig. Aan het zien van mooie kleding en een goed doordachte collectie valt net zo veel, of misschien wel meer plezier te beleven.