Veeleisende vrouw

Waar kun je in het centrum van Amsterdam tegenwoordig nog lunchen met een veeleisende vrouw? Goede broodjeszaken zijn er te over, maar sinds de advocaten, verzekeraars en bankiers zuidwaarts zijn getrokken bloeit de Amsterdamse lunchcultuur vooral in Ouderkerk aan de Amstel en langs de Vecht. Blakes, misschien? oppert mijn tafelgenote in spe. Briljant idee, dan lunchen we in de entourage van een andere veeleisende dame. Lady Anouschka Hempel bestierde vanuit Londen met ferme hand de vormgeving van het designhotel Blakes in een 17de eeuws pand aan de gracht. Het esthetisch slapen heeft natuurlijk wel zijn prijs, het goedkoopste eenpersoonskamertje kost ƒ475 per nacht, de duurste suite ƒ2.800.

Bij binnenkomst wacht een verrassende ervaring. ,,Eind vorige eeuw', is de eerste gedachte die opkomt. Het interieur is pas drie jaar oud, maar nu al gedateerd. Zwart heeft de overhand. Op de binnenplaats staan zelfs zwarte parasols boven zwarte tafels en stoelen. Ook het ontvangend personeel is geheel in het zwart gekleed. Blakes lijkt op een crematorium, schreef een restaurantgids malicieus. Onzin, in een crematorium zou nooit zo uitbundig met zwart worden gewerkt. Wit is een goede tweede, dan komen de natuurlijke kleuren van marmer, baksteen, hout en grof geweven matten. Accenten in andere kleuren zijn schaars. Groene planten tonen in glazen waterpotten hun wortels, die ook wit of zwart blijken te zijn.

Alles heeft zijn plaats, zijn exacte plaats welteverstaan. Daar heeft Lady Hempel wel voor gezorgd. Ze gebruikt de beeldtaal van het minimalisme. De onopgesmukte vormen van stoelen, tafels, banken, bladen, vazen, schalen en kisten hebben zorgvuldig hun positie ten opzichte van elkaar gekregen. De overdaad aan elementen maakt het tot barok minimalisme. Het is in zo'n omgeving wel even opletten wat je aantrekt. In zwart of wit ga je in het decor op, met vlammend rood of helblauw trek je alle aandacht. Met spanning wacht ik de reactie van de veeleisende vrouw af. Ze knikt goedkeurend: ,,Ik hou wel van zwart'.

Het restaurant is in een voormalige bakkerij. Grote stenen ovens domineren één van de wanden. De keuken huldigt het `oost ontmoet west' principe. Vooral de Japanse invloeden zijn manifest. Geen wonder, gezien de loopbaan van chef-kok Van Coevorden, die door Lady Hempel terug naar Nederland is gehaald. Gezien de entourage en het niveau van de bediening vallen de prijzen van de lunchgerechten alleszins mee. Voor de wijnen van naam geldt dat niet. De huiswijnen kosten per glas ƒ15. Zowel de Nieuw Zeelandse Sauvignon van wijnmaker en filmproducent Seresin als de Chardonnay smaken voortreffelijk en buitengewoon zuiver.

Vanwege de onwaarschijnlijke combinatie kies ik voor de in basilicumolie gemarineerde heilbot met munt en chocolade. Het aandeel chocolade blijkt uiterst miniem. Het is niet alleen fraai, maar ook een gerecht met een mooie smaakbalans. Ik meen nog een vleugje limoensap te proeven en in elk geval zie ik koriander, lente-uitjes en een tak dragon.

De veeleisende vrouw heeft een gelukkige hand van kiezen, ze neemt Blakes Bento Box. Dat pakt spectaculair uit. Op tafel verschijnt een houten doos met vier vakjes. In elk van vier vakjes speelt zich iets bijzonders af. In het eerste vakje staat een zwart kommetje met een deksel, daar bovenop ligt een takje koriander. Bij de presentatie van de gerechten licht de ober even het deksel op. In een beweging door pakt hij het topje koriander en laat het op het juiste moment in de soep vallen. Het is je reinste bewegingstheater. Ik ben verbluft door zo veel aandacht voor de presentatie. In het kommetje zit wasibisoep. Het is een heftig, groen soepje waarin ook een spoortje kokos is te proeven. Bovenop drijft een broodcrouton die met inktvisinkt zwart is gemaakt.

Hel, bijna lichtgevend groen komt terug in de vliegviseitjes die op de overdwars gesneden sushi met tonijn en een peperkorstje in het tweede vakje liggen. In het derde vakje staat een bakje van dun krokant deeg, erin ligt met honing gelakte eendenborst. Van de beloofde vijf kruiden weten we munt, lente-ui en koriander te identificeren. Ook proeven we een frisse toets van komkommer. In het laatste vakje huist een soft shell crab met lente-ui en rode peper. De toverdoos biedt een enerverende culinaire ervaring. De smaakcombinaties zijn verrassend, maar altijd in evenwicht.

Zo langzamerhand zijn we door de lovende adjectieven heen. Na het voorafgaande gastronomische spektakel vallen de nagerechten een beetje tegen. Ze zien er ook oogstrelend uit, maar ze smaken zo - hoe zal ik het zeggen - zo Engels. De Chocolate Comma blijkt een kommavormige chocolademousse te zijn. Er ligt een chocolade punt bij, die gaat drijven als vanillesaus naast de komma wordt geschonken. Aan de overzijde verschijnt een assortiment `pastries': een taartje met frambozen, die uiteraard keurig in het gelid staan, een bakje van een felgroene mousse, dat eruit ziet als een pannensponsje, gevuld met diepblauwe bessen en een klein kommaatje van chocolademousse. Of te droog of te zoet, luidt het oordeel.

Ook de chocoladechampignons bij de koffie moeten beter kunnen. Er zijn op steenworp afstand van Blakes verschillende chocolatiers die exquise `oost ontmoet west' bonbons maken, bijvoorbeeld met citroengras. Die zouden in dit gastronomisch concept zeer op hun plaats zijn.

Ik wil contant afrekenen. Dat brengt lichte onrust met zich mee in deze creditcardvriendelijke internationale ambiance. De kleurige Nederlandse bankbiljetten vallen hier ook uit de toon. Je zou eigenlijk moeten betalen met zwart geld.