The Pink Panther

Eigenlijk is niks frisser dan een cliché dat voor het eerst gebruikt wordt. Het muzikale thema dat Henry Mancini bedacht voor The Pink Panther, de getekende roze poezekat van de titelrol, het petje en het Franse accent van Peter Sellers als inspecteur Clouseau. Je hebt het al duizend keer gezien en gehoord. Maar in The Pink Panther uit 1963 was het er allemaal voor het eerst. En als je dat bedenkt, dan is het ineens toch wel een bijzondere optelsom van creativiteit.

Van 1963 tot en met 1993 heeft regisseur Blake Edwards zeven Pink Panther-films gemaakt. In de eerste speelt David Niven de hoofdrol, in de laatste is het de schrikbarende Italiaanse komiek Roberto Benigni. Maar daar tussenin was de hoofdrol onbetwistbaar voor Peter Sellers, die in zijn eentje het bestaansrecht van de vervolgen wás en die van inspecteur Clouseau een filmicoon maakte.

Hij is er al in deel 1, maar nog als niet meer dan een van de spelers in een tamelijk `normale' film. Die begint met een juwelenroof, zoals een juwelenroof hoort (man bungelt aan touw voor het raam) en die voortrolt als een vrolijke wie-deed-het, waarin Niven als gentleman-rover en Robert Wagner als zijn zoon ook voor komische noten mogen proberen te zorgen. Maar in elke scène die hij krijgt dringt de Franse politie-inspecteur Clouseau zich hier al naar de voorgrond, zoals Donald Duck zichzelf ooit uit de schaduw van Mickey Mouse speelde.

Het zijn hier maar kleine scènes, in het blijspelgenre waarin regisseur Edwards zich altijd op zijn gemak heeft gevoeld getuige films als 10 of Victor/Victoria. Maar het zijn perfecte scènes. Met terloopse blikken op zijn vrouw als hij achterdochtig een deur opengooit waarachter niemand zich schuilhoudt. Met exact getimede dialoogjes. De scène waarin hij probeert te vrijen met zijn ontrouwe vrouw, voortdurend moet opstaan om het licht uit en aan te doen voor nieuwe opdrachten nogmaals: het is blijspelwerk, maar perfect uitgevoerd.

Het doet er ook niet meer toe wat beter is, deze ingehouden Clouseau, of de volkomen losgeslagen stoethaspel van latere afleveringen, die in uitzinnige vermommingen (Toulouse Lautrec, of de Klokkenluider van de Notre Dame) steeds waanzinniger misdadigers steeds per ongeluk te pakken krijgt. Die daarbij een steeds ondoordringbaarder accent cultiveert (,,Do you have a reum?''). En die vanaf deel 2 vergezeld/belaagd wordt door zijn Japanse knecht Cato. Die laatste Clouseau heeft het filmpubliek veroverd en zijn meer bescheiden voorganger overschaduwd. Des te leuker om die nu nog een keer te kunnen zien.

The Pink Panther (Blake Edwards, 1963, VS), Net5, 22.25-0.25u.