Pijnbestrijding

De column `Pijn' van Amanda Kluveld op 2 oktober, getuigt van een totaal gebrek aan kennis over het debat over pijnbestrijding bij de bevalling. Ten eerste is het niet waar dat, zoals Kluveld schrijft, `[het] helemaal niet vaststaat dat pijnbestrijding bij de bevalling schadelijk is'. De meeste onderzoeken tonen dat pijnbestrijding vaak leidt tot een verhoging van het aantal ingrepen bij de bevalling, ingrepen die een risico kunnen inhouden voor de moeder en/of het kind.

Ten tweede moet pijnbestrijding per definitie geregeld worden door een ander (een arts) van buiten af (zelfs bij systemen waarbij de vrouw zelf de dosis kan reguleren bijvoorbeeld), en daardoor is de vrouw onvermijdelijk een stuk controle over de bevalling kwijt. De ervaring in het buitenland leert dat pijnbestrijding in de praktijk tot veel verdere uitsluiting van het beslissingsrecht van bevallende vrouwen leidt: het is daar bijna per definitie het geval dat de doktoren besluiten wanneer een vrouw `te veel' pijn heeft, ook wanneer zij het zelf daar stellig niet mee eens is.

Pijn bij ziekte wordt geheel anders ervaren door de meeste vrouwen dan de pijn van een bevalling, die wel heel zwaar kan zijn, maar waarvan zij weten dat het op gaat houden, en dat het deel is van een proces waarvoor zij zelf hebben gekozen en waarop zij zich hebben voorbereid.