Oorlog om vrede

Wat is het verschil tussen Annemarie Oster en de eerste de beste journalist van het weekblad Privé? Afgezien van het feit dat Oster geen journaliste is, is er een belangrijker verschil: Privé noemt de mensen over wie geschreven wordt met naam en toenaam, terwijl Oster in het tweeluik `Aerdenhout, jaren negentig', die de afgelopen twee weken in HP/De Tijd stond, een manspersoon opvoert, hem allerlei kwalificaties toedicht zonder te zeggen om wie het gaat, behalve dat hij een ex-geliefde van haar is. Gelukkig staat ze er deze week niet in en blijven de lezers aldus verschoond van dit soort ranzige bijdragen.

Bij alle, zeer terechte, aandacht voor de elf-september-aanslagen en de gevolgen daarvan vraagt Joost Niemöller in HP/De Tijd in een indrukwekkende recensie aandacht voor het boek De aquariums van Pyongyang waarin Kang Chol-hwan verslag doet over de Noord-Koreaanse goelag. ,,Het Westen heeft de mond vol van het fundamentalisme en de communistische nachtmerrie heet alweer van vroeger. Vandaar dat westerse landen weer diplomatieke betrekkingen aanknopen met Noord-Korea (...) Alles vergeven en vergeten. Intussen bestaan de kampen waarover Kang spreekt nog steeds, blijft Noord-Korea een rol spelen in het internationale terrorisme en weigert het regime de actieve bemoeienis van westerse hulporganisaties die iets willen doen aan de nog steeds heersende hongersnood'', aldus Niemöller.

Noord-Korea is net zo'n Fremdkörper als de `nieuwe vrienden' van Amerika in de strijd tegen het terrorisme. Neem Pakistan. ,,Op de Amerikaanse terrorismelijst staan drie organisaties die met steun van Pakistan in de Indiase moslimdeelstaat opereren'', aldus VN in een overzicht van `Bush' Best Friends'. Neem Iran: ,,Het regime van de ayatollah staat bovenaan de lijst van sponsors van het terrorisme. Het steunt bewegingen als Hamas en Hezbollah (...) en heeft een verdacht atoomprogramma.'' Of Syrië: ,,Dit land exploiteert eigen terroristenkampen in de Libanese Bekavallei.'' Ook De Groene Amsterdammer, die Martin van Amerongen bij zijn zestigste verjaardag, afgelopen maandag, voor het leven tot hoofdredacteur heeft benoemd, besteedt aandacht aan de dubieuze bondgenoten binnen de antiterrorisme-coalitie. Neem het Verenigd front ter redding van Afghanistan: ,,Bijna alle strijdgroepen en commandanten van het Verenigd Front hebben zich schuldig gemaakt aan ernstige schendingen van de mensenrechten, oorlogsmisdaden en dubieuze handelspraktijken'', aldus De Groene Amsterdammer, dat tevens een profiel bevat van de 19de eeuwse Gamal ad-Din Al Afghani: ,,De wil tot terugkeer naar de suprematie van de islam in het dagelijks leven van elk individu, anti-westerse anti-imperialistische islamitische solidariteit, rationalistische hervormingsbewegingen en militaristisch nationalisme'' ze zijn volgens De Groene Amsterdammer op zijn initiatieven terug te voeren.

Nogal wat ouders in Wassenaar zouden 's ochtends wel wat meer initiatief mogen tonen zodat hun kroost niet met een lege maag naar school gaat. Een leerkracht van de christelijke basisschool Herenweg in Wassenaar maakt regelmatig mee dat ze om 9 uur magen hoort knorren, zegt ze in Elsevier. ,,Tijdgebrek van de ouders is meestal de reden (...) en slecht boodschappenbeleid. Er is niks voor het ontbijt in huis.'' In het `beste' geval krijgen kinderen snel wat in de handen gedrukt om op school te nuttigen: chips, snoep, een flesje cola. Het is natuurlijk geen kwestie van tijd maar van prioriteit en die schijnt bij veel hedendaagse opvoeders buitenshuis te liggen.

In plaats van `een flinke tik' uitdelen aan Afghanistan zou volgens HN prioriteit moeten worden gegeven aan ,,analyseren en oorzaken wegnemen''. Volgens het blad is ,,vrede in het algemeen een doel dat beter op de weg van de vrede dan op die van de oorlog bereikt kan worden''. Zinnen als deze doen net zo'n pijn aan de ogen als het ranzige gebabbel van omhooggevallen stukjesschrijvers.