Moment

Het gebeurde op een smalle, Amsterdamse gracht, en ik weet ook nog precies wanneer: vrijdagavond 5 oktober, omstreeks half zeven, precies twee dagen voor de bombardementen op Afghanistan begonnen.

Het was een zoele, windstille avond.

Over het spiegelgladde water voer een kleine motorsloep. Een man bediende het roer, een vrouw zat op de voorplecht op vaartuigen staat de emancipatie nog helemaal in de kinderschoenen, is me vaker opgevallen. Man en vrouw waren grijzende vijftigers, gestoken in dunne, blauwige vrijetijdskleding. Op dat moment waren zij de enigen op het water. Er scheen een mild nazomerzonnetje, de stralen vielen over de schouders van de vrouw in de boot. De iepen op de beide kaden leefden weer even op met de laatste resten van hun bladerdracht.

Toen brak dat moment aan. Ik moet het voorvoeld hebben, want ik bleef maar kijken.

De vrouw stond op, deed enkele wankele stappen naar de man, boog zich voorover en drukte een kus op zijn mond. Een korte kus, geen hartstochtelijke, maar wel een liefdevolle.

De vrouw wachtte niet op een reactie, ze trok zich alweer terug voordat hij van zijn aangename verbazing was bekomen. Ze had kennelijk alleen maar willen zeggen: ik zie je zoals je bent, en het is goed zo. Toen schoof ze weer onhandig terug naar haar plek. Het bootje pruttelde voort een ongetwijfeld volmaakte avond tegemoet.

Vreemd.

In de ruim drie jaar dat ik in deze buurt woon, heb ik ontelbare boten en bootjes voorbij zien komen, maar dit tafereel had ik nog niet eerder gezien. Doorgaans zie je pratende, drinkende en zingende mensen, druk bezig om indruk te maken op elkaar en op hun omgeving. Je hebt een boot, en dat wil je graag weten.

Er zijn wel eens vrijende mensen op die boten, maar ook die willen niets liever dan gezien worden. Die indruk heb ik tegenwoordig vaak bij vrijende paartjes. Er wordt meer en opzichtiger in de openbaarheid gevrijd dan vroeger. Het is niet ongewoon meer om midden op de stoep voor de bakker een tongzoen te beginnen, die de trekken heeft van een uitgebreid, inwendig onderzoek. Verstikkingsgevaar ligt op de loer. Er is, las ik ergens, ook al een nieuw woord voor het tongzoenen: amandelhockey. Aardige vondst, omdat ze drie elementen van de oprukkende tongzoen omvat: de diepgang, de openlijkheid en het wedstrijdkarakter.

Maar dit terzijde. Nu ik langer over het moment in die boot nadenk, herinner ik me iets wat erop lijkt, maar toch heel anders is. Je ziet het af en toe, maar dan vooral op het duurdere type boot. Dat is de kus van de man van middelbare leeftijd op de lippen van een veel jongere vrouw. Hoe duurder de boot, hoe groter het leeftijdsverschil. Zij leunt tegen zijn schouder en hij proeft even van haar lippen, nonchalant bijna.

Daar spreekt trots uit, bezitsdrang ook. Nee, niet te vergelijken met de vrouw in dat motorbootje. Zij kuste de eerste en laatste man van de wereld. Na hem zou er nooit meer een ander komen.