Dit of niets

Naam: Martijne van Dijk (27)

Studie: saxofoon aan het Brabants Conservatorium, onderdeel Fontys Hogescholen

Beurs voor: Conservatoire National Supérieur de Musique in Parijs.

,,In Nederland mag je als saxofonist niet dromen. Je mag niet méér willen. In Parijs was álles mogelijk. Daar was het juist nooit genoeg. Steeds weer werd je gestimuleerd om te proberen, om te luisteren. Je moet de Franse cultuur begrijpen om de muziek te kunnen spelen. De sax is een Frans instrument. Zelfs in Japan imiteren ze wat er in Frankrijk op dat gebied gebeurt.

,,Ik heb in Parijs een zomercursus gedaan om de saxofonist Claude Delangle te ontmoeten. Daar was ik in één klap verliefd op. Bij hem wilde ik studeren. Maar ik bleek bij lange na niet goed genoeg. Toen heb ik het anders aangepakt – ik ben naar een leerling van hem in Lyon gegaan. Na een jaar zei die: ga het maar weer proberen. Er waren vijf plaatsen voor 74 aanmeldingen. Ik werd als tweede aangenomen. Ik had absoluut boven mijn kunnen gepresteerd, maar dit was het mooiste wat mij kon overkomen. In Parijs ligt het zwaartepunt van alle muzikale energie.

,,Alleen, ik had geen cent meer. Het Talentenprogramma – dat me door iedereen werd ontraden omdat het alleen voor topstudenten in het reguliere onderwijs zou zijn – bood uitkomst. Ik kreeg 9.500 gulden als aanvulling op een andere beurs. Ook zonder beurs zou ik zijn gegaan, want het was dit of niets.

,,De school was geweldig, maar de Franse rompslomp viel me tegen. Je moet bijvoorbeeld een verblijfsvergunning hebben om woonruimte te vinden, maar voor een verblijfsvergunning moet je aantonen dat je ergens woont! Volgens de regels kan dat dus gewoon niet. En de manier waarop je behandeld wordt... Je moet wel met heel veel bloemen, taart en parfum komen. Ik ben heel direct en dat is dan een belediging en daarbij komt dat muzikanten ook recalcitrant zijn als er regels worden opgelegd. Ik heb me vreselijk moeten aanpassen. Zo dwong ik mezelf om in de kantine te gaan zitten en verplicht te lunchen om mensen te leren kennen terwijl ik bij wijze van spreken al gegeten had.

,,In Tilburg geef ik nu les. Belangrijke reden om terug te gaan is het delen van een huis en omdat het leven hier doorzichtiger is. In Parijs speel ik in het kwartet Axone. Dat wil ik volhouden, want in Parijs komen ze vanuit de hele wereld om compositie te studeren en voor klassieke sax is nog lang niet genoeg geschreven.''