Rutgers Stichting

NRC Handelsblad besteedde op 26 september uitvoerig aandacht aan de onjuiste informatie die minister Borst de Tweede Kamer gaf naar aanleiding van vragen over de dreigende sluiting van de Rutgershuizen.

Aan het eind van dit artikel wordt een anonieme betrokkene bij het ministerie van VWS geciteerd die vindt dat er ,,voldoende seksuologische zorgverlening geboden wordt door de ambulante Geestelijke Gezondheidszorg en de huisarts''.

Er werken meer seksuologen bij de Rutgers Stichting dan bij de Riaggs. De 21 bij de Nederlandse Vereniging voor Seksuologie (NVVS) geregistreerde GGZ-seksuologen werken bij 13 Riaggs, dus de landelijke spreiding is niet veel beter. Het aantal Riagg-seksuologen is de laatste jaren teruggelopen, terwijl de Riaggs forse wachtlijsten hebben.

Seksuologie is een multidisciplinair vak. Bij de Rutgers Stichting werken artsen, psychologen en maatschappelijk werkenden in teamverband, bij de Riaggs is niet één arts-seksuoloog te vinden. De NVVS vindt de positie van seksuologen in de GGZ dan ook problematisch. De voorzitter van de sectie seksuologie van de NV Psychiatrie heeft onlangs gepleit voor opheffing van die sectie, omdat er onder psychiaters onvoldoende belangstelling is voor dit specialisme. Ook dat is aan het NVVS-register goed af te lezen.

Als seksuologen huisartsen gaan bijscholen in de seksuologie (en dat doen ze al graag en vaak) dan komt de huisarts bij meer patiënten seksuele problemen op het spoor. Men vraagt er wat makkelijker naar; dat hebben de meesten tijdens hun opleiding immers niet geleerd. Na iedere cursus stijgt dus het aantal verwijzingen naar gespecialiseerde seksuologen. Natuurlijk zijn er problemen die de huisarts zelf kan aanpakken, maar lang niet alles.

De primitieve reactie van de VWS-anonymus kan men vergelijken met een betoog voor het afschaffen van de diabetologen, omdat er immers een huisartsenprotocol voor diabetes beschikbaar is.