Perestrojka

Toen de loodgieter klaar was zette ik koffie. Hij bracht het gesprek op: wielrennen. ,,Vroeger kon ik er nog enthousiast over raken, maar nu met die..., ze doen maar. Ik kijk niet meer.''

Hij vermeed het woord alsof hij er vies van was.

Dat was gisteren. Een paar uur eerder had ik de sportpagina's van een aantal ochtendbladen doorgenomen. Een uitzondering daargelaten was men niet bijster enthousiast over Virenque's overwinning in Parijs-Tours. Men constateerde het feit, en dat was dat. Op het internet sprongen de Franse kranten op dezelfde manier om met Virenque. La Libération sloeg Parijs-Tours gewoon over. L'Equipe bracht voorzichtig het woordje `revanche'.

Atletisch gezien leverde Virenque zondagmiddag een wereldprestatie. Niet kapot gaan na een monstervlucht over 230 kilometer, de wind tegen, en met slechts één compagnon als hulp, ga er maar aan staan. Maar als het om Virenque gaat slaat de scepsis toe. Men had zich liever een andere winnaar gewenst. Virenque, de man die zijn eigen leugens nog weet te drogeren, ligt wat moeilijk in de opinie.

Ik verwijs naar de Affaire Festina en het bekende proces.

Virenque overschreed in Tours de finishlijn met twee seconden voorsprong op `de groep'. Ik dacht aan Boris Jeltsin. Bij Jeltsin wist je het nooit. Was-ie dronken? Zo ja, hoeveel wodka zat er in?

Was er dan niemand gelukkig behalve Virenque zelf? Jawel, zijn ploegleider was ook gelukkig. ,,Wat een karakter, wat een karakter'', murmelde Patrick Lefevere kort na afloop, duidelijk geëmotioneerd.

Lefevere had Virenque na zijn schorsing van een half jaar binnengehaald bij zijn ploeg Domo-Farm Frites. ,,Voor het salaris van een kantoorbediende'', gaf hij ons pooierachtig mee ter overdenking. Erik Dekker noemde Virenque ,,een fantastische winnaar''.

Het peloton blijft onverminderd een autistische gemeenschap. Nooit eerder zag ik een groep mensen zo eensgezind, en zo standvastig zichzelf tot mopje van de eeuw aanprijzen.

Van mythe tot technocratische monstruositeit, zo kan de geschiedenis van de doping in het kort omschreven worden. Eerzucht is een technocratische guerrillatechniek geworden, gefinancierd door sponsoren en televisiemaatschappijen. De vraag is niet of dat erg is, de vraag luidt: hoe overtuigen we de loodgieter?

Glasnost. We hebben de renner en we hebben de medicus, zeg maar: de constructeur van de prestatie. Waarom dus niet, analoog aan de Formule 1, een constructeursprijs ingesteld? Zwaar gesponsord uiteraard, anders melden de kandidaten zich niet aan. Aan namen en rugnummers hebben de mensen niet meer genoeg. Aan prestaties evenmin. Bijsluiters willen ze zien!

Perestrojka!