Huzarenstukje

De sceptici hebben toch ongelijk gekregen. Sinds gistermiddag is de atoomonderzeeër Koersk vanuit de Barentsz-zee op weg naar het vasteland. Daar moet de bergingsoperatie in een dok worden afgerond. De kans dat er nog iets misgaat, is klein. De berging van de Koersk belooft een succes te worden. Dat spreekt tot de verbeelding.

Na talloze administratieve en andere tegenslagen hadden de bergers van de Nederlandse bedrijven Mammoet en Smit de omstandigheden mee. Op het kritieke moment, voordat herfststormen zouden toeslaan, werd het weer beter. Bovendien bleek de Koersk minder aan de zeebodem te zijn vastgezogen dan verwacht. Het opvijzelen van de onderzeeër was daarom relatief snel voltooid.

Idee én uitvoering mogen met recht een huzarenstuk worden genoemd. Mammoet had een onconventioneel plan. De Koersk zou niet op traditionele wijze worden gelicht, maar onder een speciaal geconstrueerd platform worden opgehesen en vervolgens weggesleept. Mammoet vormde een consortium met Smit Internationale, het sleepvaart- en bergingsbedrijf dat de order van 160 miljoen gulden aanvankelijk was misgelopen, maar door Mammoet werd gevraagd de logistiek te verzorgen.

De bergers waren niet bang om risico's te nemen. Ze hadden het zekere voor het onzekere kunnen nemen en de operatie kunnen uitstellen tot volgende zomer. Ze deden het niet.

Het succes van de berging bevestigt wereldwijd het prestige van de bedrijfstak in het algemeen en die van de Nederlandse ondernemingen in het bijzonder. Het is ook een opsteker voor president Poetin. De ramp met de Koersk in augustus vorig jaar, waarvan de oorzaak nog altijd niet is opgehelderd, was de eerste test van Poetin die negatief uitviel. De ondergang van de onderzeeër illustreerde het peil van de Russische militaire technologie en het gebrek aan compassie van de leiders met de slachtoffers.

Maar Poetin onderkende zijn fouten en beloofde dat de Koersk zou worden geborgen. Als `landrot' wilde hij de ruim honderd opvarenden niet in hun zeemansgraf laten rusten. Als eerste regeringsleider van Rusland maakte hij zo duidelijk er niet in te berusten dat de Barentsz-zee een nucleaire stortbak is geworden, met alle ecologische gevolgen van dien. Bovendien was hij bereid technische hulp van buitenlanders in te roepen. Dat is in een ingenieursland als Rusland een signaal van formaat. Ongetwijfeld zullen de Russen, die nauw betrokken zijn geweest bij de berging, het succes zelf willen opeisen. Buitenstaanders mogen dat een beetje kinderachtig vinden. Maar dat is de hoofdzaak niet. De hoofdzaak is dat er door Nederlanders én Russen een belangrijke daad in de Barentsz-zee is verricht die eenzijdig patriottisme overstijgt.