Aan de muur

Mijn ex, nee stop. Ik hou niet van die klank: eks. Eks zit in ekster, een doerak van een vogel. Eks zit ook in heks en dat was ze niet, Carola, mijn ex.

We zaten allebei met dat huwelijk van ons in onze maag, allebei groeiden we een andere richting uit en na een paar jaar was het mooi geweest. Treffender dan Jules de Corte kan ik het niet verwoorden: ,,'t Was als een haarscheur in een porseleinen schaal die mettertijd een echte barst begon te worden.''

Een kleine aanleiding, een nietig iets, was uiteindelijk voldoende om de zaak op te breken. We gingen niet als vrienden uit elkaar, ook niet als vijanden. Ze gaf me een cadeau mee: een ingelijste reproductie van Chinese prent. Op de achterkant kun je lezen dat het origineel in het British Museum in Londen hangt en dat de maker van het kunstwerk onbekend is. Het stelt de oever van een meer in wintertijd voor.

Dat Chinese meer heeft jarenlang op zolder gestaan. Metje, met wie ik nu ben, houdt van kale muren, lege vensterbanken. We hebben eens bezoek gehad van een verzekeringsman die zijn toespraak als volgt begon: ,,Ik zal mijn verhaal kort houden want ik zie dat u midden in een verhuizing zit.''

Een paar jaar geleden kreeg ik echter mijn eigen werkkamer waar ik mocht doen wat ik wilde. Ik besloot hem vol te hangen met schilderijen en foto's. Aan de muur tegenover mijn bureau hing ik het afscheidscadeau van mijn ex en tot vorige week keek ik daarnaar, als ik even niet wist hoe het verder moest. Tot vorige week dus.

Ik zat in de keuken, de deur ging open en daar stond Metje met een schilderij, gekocht op een brocante.

In haar hart is ze het er niet mee eens dat ik mijn eigen holletje volhang met van alles en nog wat. Toch kan ze het grappig genoeg niet laten eraan bij te dragen. ,,Kijk'', zei ze. ,,Voor jou. Ik vond het wel mooi maar als jij het niks vind, gooien we het gewoon weer weg.''

Dit was een echt schilderij, weliswaar bezoedeld en gescheurd maar niettemin een echt schilderij en het had wel wat. Het stelde een waterval voor, het deed Duits aan, ik moest aan Schubert denken.

,,Niet gek'', zei ik.

,,Vind ik ook'', zei Metje.

Ik nam het mee naar mijn kamer en hing het daar over het Chinese meer van Carola heen. De bedoeling was dat het daar tijdelijk zou hangen, ik wilde het alleen van een afstand op me in laten werken. De bovenkant van het spieraam rustte op de lijst van de Chinese reproductie.

Inmiddels zijn we een week verder en het hangt er nog steeds zo bij. Ik heb besloten het voor altijd zo te laten.

Het cadeau van mijn ex, toegedekt met het cadeau van mijn nieuwe liefde, samen aan één en hetzelfde spijkertje.

De schuimende waterval heeft het gewonnen van het ijzige meer met de kale bomen. Maar aan de onderkant is dat wintermeer nog gedeeltelijk zichtbaar.

Die strook Chinese kou kan ik niet missen.