`Vechten tegen de hypocrisie'

Amerikanen in Nederland zitten dezer dagen gekluisterd aan de buis. Zo ook het pacifistische gezin Amador-Glisson. ,,Bush acts like shit'', vindt de 11-jarige Miles.

,,Stressend is het'', zegt Miles (11). Het is tien voor acht, hij is net uit bed en de televisie staat aan. ,,Die staat al drie weken op oorlog.'' Vader Marco Amador (28): ,,Hij mist Cartoon Network.'' Straks heeft Miles op school weer een kringgesprek over de oorlog. Daar ziet hij het nut wel van in, want zijn klasgenoten uit groep 7 begrijpen niets van de Amerikaanse agressie. ,,Bush acts like shit'', zegt hij. ,,Leuk hè'', zegt zijn moeder Jacqui Glisson (29). ,,Die cowboymaniertjes van hem.'' Vorige week ging Miles met zijn ouders naar de vredesmanifestatie op De Dam. Hij probeerde tevergeefs zijn vriendjes mee te krijgen. ,,Thijs moest naar de Efteling, Juurd naar zijn oma.'' Miles trekt zijn wenkbrauwen hoog op. ,,Héééél raar.''

Het huishouden van de Amadors is op anti-oorlog ingesteld. Voor het raam hangen de nieuwste affiches: `Oog om oog. Iedereen blind?' Marco en Jacqui een zelfverzonnen variant op de naam van de populaire first lady pendelen van de televisiebank naar hun pc om e-mails uit Amerika binnen te halen. Ze hebben vannacht bijna niet geslapen. Marco is Spanjaard, Jacqui Amerikaanse. Ze komt uit Memphis, een Republikeinse stad. Haar familie is conservatief. ,,Mijn ooms en tantes hebben geborduurde spreuken aan de muur hangen: `American by birth, southern by the grace of God'.''

Op 17 januari 1991, toen Amerikaanse vliegtuigen Irak aanvielen, zat Jacqui tussen de echtgenoten van Amerikaanse militairen op de marinebasis El Torro in Californië. Haar toenmalige echtgenoot was marinier. ,,Het was een eenzame tijd in een geïsoleerd gezelschap'', zegt ze nu. ,,Ik was vrij patriottistisch. Ik keek naar de wargames op televisie: groene flitsen in de nacht. En ik dacht: geweldig! We schakelen Saddam uit zonder slachtoffers te maken.''

Een jaar later werd haar man overgeplaatst naar Japan. Ze bezocht het vredesmuseum in Hiroshima en schrok. ,,Ik trilde toen ik door die zalen met foto's liep.'' In 1996 kwam ze naar Nederland om haar studie sociolinguïstiek in Groningen af te maken. Ze was inmiddels gescheiden en trok in bij Marco in Utrecht. ,,Ik zag hier documentaires over de Golfoorlog en ineens wist ik dat die helemaal niet zo schoon was gevoerd als ons was voorgehouden. Verwoeste scholen, lijken aan de kant van de weg. Ik werd pacifist.''

Ze legde contact met Amerikaanse pacifisten. Gisteravond vroeg ze onmiddellijk per e-mail om hun commentaar op de aanval op Afghanistan. `Hoe kun je nu over politiek beginnen', was het antwoord. `We're bleeding!' ,,Ineens profileren ze zich als slachtoffers die moeten terugslaan. Waar komt die plotselinge vaderlandsliefde vandaan?''

Haar familie is trots op Jacqui, want ze is nu Europeaan. ,,Amerikanen denken tweeslachtig over Europa. Ze voelen zichzelf superieur. Als ze terugkomen van een tiendaagse trip, klagen ze dat er nergens ijs te krijgen was of cola. Maar als je je bul hebt gehaald in Groningen, ben je het dubbele waard op de Amerikaanse arbeidsmarkt.'' Jacqui geeft Engels op een particuliere middelbare school. In haar vrije tijd werkt ze bij een project om moslims en christenen in Utrecht met elkaar in gesprek te brengen. Marco werkt bij het leger, op de postkamer. ,,Mijn collega's zeggen altijd: daar heb je hem weer met zijn vrede. Dan zeg ik: `Ik vecht wel, tegen de hypocrisie.'''