Mode in Parijs in het teken van geloof, hoop en liefde

Veel wit en bloemen, en teksten als `Love is powerful' op de modeshows in Parijs afgelopen weekeinde. Het lijkt wel of sommige ontwerpers met hun voorjaar- en zomercollecties een politieke boodschap willen uitdragen.

Terwijl in Parijs bij elke entree van wat dan ook je tas wordt gecontroleerd en in de grote metrostations soldaten met uzi's rondlopen, geloven de modeontwerpers gelukkig nog in de goedheid van de mens. Deze week tonen de ontwerpers hun collecties voor voorjaar 2002 in Parijs en de eerste presentaties waren een grote demonstratie van geloof, hoop en liefde.

Het duo Viktor & Rolf was zich letterlijk van geen kwaad bewust toen ze een half jaar geleden het thema voor de voorjaarscollectie vaststelden. Nu, na hun dramatische presentatie van afgelopen weekeinde, valt de puzzel op z'n plaats. Na hun eerdere, nogal sinistere Black Hole-collectie wilden de heren iets positiefs brengen. Nu, dat is wat zwak uitgedrukt. De collectie en vooral de show waren vol drama en pathos. In de concertzaal van het Maison de la Radio had het duo een sacrale sfeer gecreëerd, mede dankzij de immense muur van zilverkleurige orgelpijpen en de geur van kerkwierook.Begeleid door orgelklanken daalden de mannequins als een soort uitvergrote communiemeisjes de trap af. Ze speelden hun rol met verve, mede dankzij de vooraf duidelijk gegeven instructies. Achter de schermen herinnerde een tekst ze steeds aan wie ze waren: `Jullie zijn gelovige, katholieke meisjes die naar de kerk gaan. Jullie zijn sereen, sterk en energiek. Jullie zijn niet depressief. Jullie zijn in gebed verzonken'. De mannequins schreden over de catwalk in hun kanten jurkjes, bolle rokjes met bolero en krappe broekpakken. De witte lakschoenen met strik, kanten handschoentjes en witte panty's maakten het onschuldige beeld compleet.

Viktor & Rolf, tegenwoordig bijna net zo mager als hun modellen, wilden over het hoe en waarom na afloop niet te veel kwijt. ,,Natuurlijk raakt het een snaar gezien de situatie in de wereld, maar dat is geheel toevallig. We wilden iets neerzetten dat puur was, goedheid en onvoorwaardelijke liefde uitstraalde''. Dat de collectie weinig innovatief was, het bevatte alle Viktor & Rolf klassiekers en wat verwijzingen naar oude couturecollecties,is niet eens zo erg. De, onbedoelde, boodschap is belangrijker. Dat laatste geldt ook voor de Japanner Junya Watanabe. Alhoewel mode-ontwerpers doorgaans geen politieke uitspraken doen, blijken ze met hun kleding en sfeer van de show toch in staat het een en ander te zeggen. De collectie van Watanabe draaide om kunstig geconstrueerde stukken versleten denim tot prachtige, zwierige jurken, rokken en jasjes. Reliëf en kleur bracht hij aan door stukken denim uiteen te rafelen of binnenste buiten te keren, door de stof . Het was ontroerend mooi om te zien hoe hij zo'n stugge en ruwe stof naar zijn hand heeft weten te zetten en er een vederlicht, soepel en supervrouwelijk materiaal van heeft gemaakt. De kledingstukken hadden iets hippie-achtigs door de lange rokken, de rozenprints en de dessins van piepkleine bloemen. Maar bovenal door de riemen waarop in zilveren klinknagels de woorden `Love is powerful' waren aangebracht en de soundtrack bestaande uit liefdesliedjes varierend van When I need you van Leo Sayer tot If you leave me now van Chicago. Ook deze ontwerper wist met kleine dingen het hart van het publiek te raken, sommigen lieten tijdens de show de tranen de vrije loop.

De bevroren druppels op de jasjes en jurken van Niels Klavers leken tranen, maar stelden dauw- en regendruppels voor. Het duo Klavers/Van Engelen vertaalden ontluikende bloemen in een frisse collectie. Revers van colberts vouwden zich open als bloemblaadjes, rugpanden leken op uit hun knoppen barstende bloesem en sommige dessins leken uitvergrote bladstructuren. de kleuren waren fris, van lindegroen tot fuchsiaroze. De met leer beklede hoeden, speciaal ontworpen door Marianne Jongkind, leken op nieuwe bloemknoppen.

Wat deze shows nu zo ontroerend maakt is het feit dat ze zo goed de tijdgeest en behoefte van mensen aanvoelen, terwijl een half jaar geleden de situatie in de wereld minder explosief was als nu. En dat zo'n positieve boodschap als geloof, hoop en liefde uit de toch vaak bespotte en door sommigen oppervlakkig genoemde modewereld moet komen. Ontwerpers zijn zo dom nog niet.