Kaalslag

Wij wonen mooi verscholen achter lage prunus en hoge platanen.

Onlangs reed ik met mijn zoon in ons dorp, over de weg die langs de psychiatrische inrichting voert. ,,Moet je kijken'', riep mijn zoon verbaasd, ,,ze hebben alles gekapt!'' Alsof een brand struiken en bomen had weggevaagd, zo zag het terrein eruit. De bungalows lagen open en bloot in het zicht.

,,Men vindt dat de psychiatrische patiënten ook bij de maatschappij horen en dat je ze niet moet verstoppen'', legde ik uit. Mijn zoon keek met afschuw naar de kaalslag. ,,Dat zouden wij niet willen hè'' vroeg hij retorisch.