Hockeycoach Drost wil af van brave meisjes

Een nieuwe coach en een nieuwe speelstijl moeten de hockeysters van Rotterdam verlossen van de pijn van vorig seizoen, toen de landstitel uit handen werd gegeven. ,,Als ik het doe, komt het goed'', zegt coach Donald Drost.

Pas na de vierde treffer waagt de coach zich aan zijn eerste sigaar. Zorgen over een goede afloop heeft Donald Drost zich uiteraard geen moment gemaakt, gelet op het povere verweer van de tegenstander. Hurley, een van de vele grijze muizen in de vrouwenhoofdklasse, mocht gisteren op bezoek in het pas opgeleverde stadion aan de Hazelaarweg. Het werd, zoals verwacht, een eenzijdige wedstrijd waarin de thuisclub opvallend veel mededogen toonde met het veredelde studentengezelschap uit Amsterdam. Dat hield de schade met veel pijn en moeite beperkt tot 4-0, dankzij vier rake strafcorners.

Hoewel de score aanzienlijk hoger had kunnen uitvallen, berustte Drost in de relatief bescheiden overwinning. Harde woorden sprak hij weliswaar in de rust, maar tot een donderspeech, zoals een week eerder in de uitwedstrijd tegen Push (1-6), liet hij zich ditmaal niet verleiden. ,,Vergeet niet: dit team is een nieuwe weg ingeslagen. Iedereen moet nog wennen aan z'n nieuwe rol. Het mooie van vandaag is dat die meiden zelf ook niet tevreden zijn.''

Een nieuwe coach en een nieuwe speelstijl moeten de hockeysters van Rotterdam verlossen van het trauma van vorig seizoen, toen de landstitel uit handen werd gegeven. Twee wedstrijden slechts had titelverdediger Den Bosch nodig om in de finale af te rekenen met de winnaar van de reguliere competitie, die zich in het tweede duel zo apathisch over het veld bewoog dat van een wedstrijd geen sprake was.

Geen wonder dan ook dat Drost (40) resoluut brak met de behoudende speelstijl die de ploeg tot voor kort zo kenmerkte. De metamorfose was gisteren zichtbaar. Drost: ,,Ik weiger een elftal het veld in te sturen met de opdracht: ga maar lekker met z'n allen voor de pot hangen. Uitgangspunt was hier altijd spelen in één tempo en achterin de nul te houden. Alsof dat zo leuk is. Hockey staat voor mij gelijk aan aanvallen. Zelfs als dat betekent dat je af en toe een paar goals om je oren krijgt.''

Aanvoerster Florien Cornelis juicht de aanvallende strijdwijze toe, waarbij de tegenstander als het even kan wordt vastgepind op eigen helft. ,,Helemaal mijn stijl, ook al brengt deze aanpak risico's met zich mee'', constateerde de 23-jarige neo-international, die gisteren twee keer raak schoot. ,,Maar die nemen we graag op de koop toe, omdat we toe waren aan iets meer avontuur in ons spel.''

Ook in mentaal opzicht nam Drost afstand van de erfenis van zijn voorgangers, Caroline van Nieuwenhuyze en Frank van Duivenbode. Tijdens de trainingen gaat de zweep erover. ,,Het probleem was dat slechts een paar speelsters nadachten en de rest een beetje meedeed. Het waren bijna allemaal van die lieve, brave meisjes, die keurig deden wat hen werd opgedragen. Ik dwing ze om zelf na te denken.''

Drosts aanstelling kwam als een verrassing, nadat de voormalige international de laatste jaren de ene na de andere aanbieding naast zich neerlegde. Zijn maatschappelijke carrière stond een terugkeer als coach naar eigen zeggen in de weg. Totdat voorzitter Jan Hagendijk twee maanden geleden een beroep deed op de voormalige spits, die vijf jaar geleden voor het laatst actief was als coach van de mannen van HCKZ.

Tot veler verrassing bezweek Drost, sinds twee jaar al trainer bij de mannen van de grootste club van Nederland (2.051 leden), voor het verzoek. ,,De liefhebber in mij kon geen nee zeggen, zeker niet omdat deze groep veel potentie heeft. Ze zaten vreselijk omhoog en ik wist: als ik het doe, komt het goed.''

Over de breuk met Drosts voorganger Van Duivenbode wil voorzitter Hagendijk niet veel kwijt. Grijnzend: ,,Laten we het er maar op houden dat sommige mensen in hun onbegrensde enthousiasme gaandeweg het zicht op de realiteit verloren.'' Niet dat hij het Van Duivenbode persoonlijk kwalijk neemt, maar: ,,Waar ik me vorig seizoen vreselijk aan geërgerd heb, is die inmiddels beroemde fles champagne die na de gewonnen halve finale tegen Kampong werd ontkurkt op het veld. Dat had natuurlijk nooit mogen gebeuren, en zal ook nooit meer gebeuren.''

Dat beseft ook middenveldster Cornelis. Schuldbewust: ,,Als team zijn we niet volwassen genoeg omgegaan met alles wat er tijdens zo'n play-offs op je afkomt. We hebben ons teveel laten afleiden door het randgebeuren. Achteraf zeg ik: het was een wijze les.''

Drost zegt op zijn beurt geen boodschap aan het verleden te hebben. ,,Waarom zou ik? Mijn oor te luisteren leggen bij mijn voorgangers is sowieso niet mijn gewoonte. Ik volg mijn eigen weg. Niemand van het bestuur heeft mij ook de opdracht gegeven dat ik dit seizoen per se kampioen moet worden. En al hadden ze dat gedaan: het was het ene oor in en het andere oor weer uitgegaan.''