Near miss

Het moet de zwartste nachtmerrie zijn van iedere luchtverkeersleider, de terroristische aanslag op de Twin Towers in Manhattan, vele malen erger nog dan een 'gewone' kaping. Het toestel gehoorzaamt niet meer aan je commando's, wijkt af van zijn normale route en boort zich met passagiers en al in een wolkenkrabber. Dit ging tot voor kort ook het voorstellingsvermogen van de gemiddelde luchtverkeersleider te boven.

En dat voorstellingsvermogen is groot, want verder hebben de meesten wel zo'n beetje alles meegemaakt wat je in de verkeerstoren verwachten kunt, kapingen, 'near misses', collega's die de druk van het werk niet meer aankunnen.

Dat geldt in extreme mate voor de mensen van Luchtverkeersleiding Nederland (lvnl), dat zetelt op Schiphol-Oost. Het is filevliegen in ons luchtruim. Iedereen kent wel die vage angst bij het opstijgen van Schiphol, vooral in het donker, als de oplichtende toestellen van alle kanten op je afkomen en je bidt dat de verkeersagenten van het luchtruim niet net even een kopje koffie zijn gaan halen als jij op de startbaan aankoerst.

M liep, overigens vóór de aanslagen in de Verenigde Staten, een week mee op de verkeerstoren. Zo openhartig als de Mannen en Vrouwen van de Toren toen waren, zullen ze nu, na de ramp, niet meer zijn.

Over de s'anning, over de psychiater, over de discipline, over het gebrek aan personeel en over de bemoeizucht van de politiek, die niet nadenkt voordat ze regels afkondigt.

Soms voelen ze zich God, maar als het er echt op aankomt, zitten ze te trillen op hun stoel. Want als een vliegtuig crasht, dan heeft ook een luchtverkeersleider gewoon het nakijken.