Magische prachtman

Of Egbert op het olympische ijs van Nagano nog eens een salto wilde maken. De vraag kwam van IOC-lid Anton Geesink, vlak voor de wereldkampioenschappen afstanden in het M-Wave-stadion. Het was februari 1997, een jaar voor de Olympische Spelen. Bont en blauw zag Van 't Oever, nadat hij op klapschaatsen onderuit was gegaan. ,,Dat doe ik alleen als er een bed onder ligt'', riep de kleine man uit Lisse naar de reusachtige oud-judoka uit Utrecht. Van 't Oever was toen verbonden aan de ploeg van Ritsma.

In verschillende opzichten was het komische treffen tussen de twee monumenten uit de sport typerend voor Van 't Oever, die gisteren op 74-jarige leeftijd aan de gevolgen van darmkanker in zijn woonplaats overleed. Aimabel, altijd vrolijk, nooit te beroerd voor een grap en tot ver boven de pensioengerechtigde leeftijd niet bang om de revolutionaire klapschaatsen onder te binden. ,,Een prachtman.'' Zo noemde wielrenster Leontien van Moorsel tien jaar geleden Van 't Oever, in een boekje dat ze over haar carrière schreef. Weinigen die die kwalificatie zullen bestrijden. Van Moorsel maakte hem een jaar mee. Hij had haar als wielercoach bij de junioren weggeplukt en opgenomen in zijn vrouwenploeg Treslong, vernoemd naar het partycentrum in Hillegom waar ooit The Beatles de tent verbouwden. Die sponsor had Van 't Oever geregeld.

Van 't Oever schaatste zelf in de jaren vijftig en werd één keer Nederlands kampioen, in 1954. Hij mocht als beloning in '55 naar het EK in Zweden en vervolgens als reserve naar het WK van dat jaar in Moskou. Pas als coach maakte hij naam. Vooral met Yvonne van Gennip, op de Winterspelen van 1988 in Calgary, die daar drie gouden medailles won. Een jaar voor die Winterspelen, nog maar net onder de vleugels van Van 't Oever, reed ze wereldrecords. ,,Had niks met mijn trainingsarbeid te maken'', zei Van 't Oever in januari in een vraaggesprek in deze krant. ,,Ik bracht haar in een bepaalde gemoedstoestand.'' Van Gennip verklaarde de magie van haar coach als volgt: ,,Egbert heeft psychologische feeling. Hij kon het beste in mij naar boven halen.''

Met Marianne Timmer had hij de afgelopen jaren vrijwel dezelfde band. De twee gouden olympische medailles die Timmer in Nagano veroverde, waren het werk van coach Peter Mueller, maar de bronzen medaille die ze begin vorig jaar in Seoel won, kwam voor een belangrijk deel op het conto van Van 't Oever. 's Zaterdags stond Timmer nog vierde in het klassement, de volgende ochtend pepte hij haar tijdens een looptraining op de atletiekbaan zodanig op dat ze een paar uur later nog naar de derde plaats gleed.

Die ochtend jogde de toen 72-jarige coach aan Timmers zijde net zo hard mee. De zoon van een bosarbeider, afkomstig uit een christelijk gezin, beschikte over een ijzeren gestel en een puike conditie. ,,Het is mooi om te presteren met het lichaam van een ander'', zei hij over zijn successen met Van Gennip en Timmer.

Nadat in de zomer van vorig jaar bij Van `t Oever darmkanker was vastgesteld, trok hij zich allerminst in de anonimiteit terug. ,,Ik nam me meteen voor dat ik die aandoening niet een te zwaar stempel op m'n leven zou laten drukken en niet achter de bloemen af zou wachten tot ze me zouden komen halen.'' Met echtgenote Guusje ging hij nog de grote toernooien af.

Met de dood van `Egbert' heeft de steeds zakelijker wordende schaatswereld een prachtman verloren.