Het lesrooster van Lisa en Linda

Aflevering 2: De eerste schooldag van 6 vwo op het Haagse Maerlant-Lyceum verstrijkt met het rituele ophalen van het lesrooster. Lisa (17) weet wat ze wil in het leven. Vooral heel veel. 'Het wordt hard werken, maar het is het waard.'

Eigenlijk is het allemaal heel simpel: je hebt een doel en daar werk je zonder talmen of dralen naartoe. Een zesje is nooit genoeg, een acht is al beter, een tien het streven. En dan krijg je van het leven wat je hebben wilt.

Dat is in een notendop de filosofie van Lisa Walcott. Lisa (17) praat zónder adempauzes, want Lisa heeft haast. Ze móét nog zoveel: naar Amerika om te dansen, streetdancelessen geven aan kinderen, een paar uur per week blijven trainen op de dansschool, na het eindexamen rechten studeren, uitgaan, een bijbaantje vinden om uit te kunnen gaan en nu, zo meteen, het lesrooster van haar laatste middelbare schooljaar ophalen.

Het schoolplein is op deze eerste maandag na de zomervakantie vol met gebruinde gezichten en enkele blote benen met kippenvel, als dapper verzet tegen het einde van zon en zomervakantie.

Lisa spiedt ongeduldig het plein af. Elke bekende verwelkomt ze met een hoog in de lucht gestoken hand en een waterval van woorden. 'Hoe is het? Was het leuk? Heb je nog gewerkt? Uitgeweest nog? Gave schoenen zeg! Hoe is het nou? Vertel nou even.' En dan, als een scooter het schoolplein opknettert en stilhoudt, licht geërgerd: 'Wie is dat nou weer?' De bestuurder draait zijn benen loom over het zadel, het ene zet hij op de grond, het andere rust met gebogen knie op de treeplank. Langzaam haalt hij zijn gsm'etje tevoorschijn en begint ermee te spelen. Lisa fronst haar wenkbrauwen zo afkeurend dat haar neus ervan rimpelt. Dan haalt ze haar schouders op. 'Never mind, die ken ik niet', en ze draait zich om naar de ingang van de school.

Achter de toegangsdeuren verdringen leerlingen elkaar voor een bord met lijsten met de indeling van de klassen. 'Ons laatste jaartje samen', zegt Lisa tegen haar vriendin en jaargenoot Linda, die haar een bemoedigend duwtje met de schouder geeft. 'Ach joh, krijgen de leraren ook weer eens een beetje rust.' Ze giechelen.

Linda en Lisa werden onafscheidelijk in de tweede van het gymnasium. Ze schreven elkaar briefjes, die ze in de les aan elkaar doorgaven als substituut voor de eindeloze gesprekken en lachbuien na schooltijd. De gedachte eraan doet ze weemoedig lachen en Linda slaat een hand voor haar mond. O, wat erg. 'Ja, héél erg, helemaal toen hoe heet-ie... weet je nog?', antwoordt Lisa en ze hikken weer van het lachen. De jongens om hen heen lachen wat onbeholpen mee en wisselen daarna spottende blikken van verstandhouding uit. De hilariteit die zo overduidelijk alleen voor meisjes is weggelegd, intrigeert ze, maar ze zijn te cool om er al te veel aandacht aan te besteden. Dan kondigt één van hen aan dat de roosters opgehaald kunnen worden. 'Of willen jullie soms niet weten hoe jullie zullen worden afgebeuld dit jaar?,' zegt de boomlange Bram, en hij trekt een grimmig gezicht.

Lisa lijkt al weer in een gierende lach uit te willen barsten, maar dan recht ze haar schouders en pakt haar tas. 'Kom maar op dan.' Tien minuten later zit het gezelschap stilzwijgend gebogen over verzuimkaarten, schoolregelementen, werkroosters en een vel vol codes en schema's waarboven 'clusterregel' staat. 'Snap jij er wat van?', vraagt Linda aan niemand in het bijzonder.

Lisa zit met opgetrokken benen op haar pen te kauwen en laat haar rozegelakte nagel langs de aanduidingen in het rooster gaan. 'We hebben maar drie uur bio, klopt dat?', mompelt ze. 'Wel leuk dat we samen Engels hebben, dat is wel relaxed', zegt Linda, 'én ik kan vragen of ik bij jou mag met Duits. Jee, wat heb ik veel tussenuren.' 'We hebben ook een paar tussenuren samen, Lin', troost Lisa, 'dat is dan wel weer supergezellig.' En na een paar minuten peinzen: 'Ik heb twee keer het eerste uur vrij, dat is best wel chill.' De anderen knikken instemmend.

Even later zit Lisa gapend op een van de bankjes op het schoolplein. Het is laat geworden gisteren. 'Bij Linda gelogeerd', verklaart ze. Om haar heen is de vrolijkheid verstomd. Groepjes leerlingen praten op ernstige toon over hun rooster, de boeken, het komende eindexamen. Lisa trekt haar krullen in een paardenstaart boven op haar hoofd en laat de haardos weer losvallen. 'Het wordt hard werken, maar het is het waard. Volgend jaar om deze tijd studeer ik rechten in Leiden.

Die studie wil ik in vier jaar afronden. Daarna? Een paar jaar dansen in Amerika, en dan iets waarbij ik mijn studie en het dansen combineer. Iets met een dansschool of zo. Leidinggevende, want dan kun je toch ook je kennis van het recht toepassen? Ik wil later wel zekerheid in mijn leven. Niet dat ik een huismiep ben of zo.'

Met haar blik peilt ze snel de reacties van de anderen. Als ze ziet dat die haar niet uitlachen, vervolgt ze: 'Mensen verwachten soms dat ik kies voor het beroep van showdanser, omdat ik zo fanatiek train. Maar ik heb zwakke knieën. En dat is nog niet eens het ergste. Het ergste is: het artiestenvak is zó onzeker. Daar kan ik niet tegen. Je moet gewoon een duidelijk doel hebben in het leven.' Ze kijkt alsof ze net heeft uitgelegd dat een en een twee is. 'Dat is toch logisch?' M

Volgende maand: Lisa's klasgenoot Bram van Duijn is na school vaak aan de waterkant te vinden. Vissend.