Dominguez

De Spaanse jazz heeft slechts één bekende naam opgeleverd: de in 1997 overleden pianist Tete Montoliu. Daar zou verandering in kunnen komen, want zijn collega Chano Dominguez presenteert zich op de import- cd Iman als een meer dan gemiddeld talent.

Dominguez (Cadiz, 1960) begon als flamencogitarist, leerde zichzelf piano spelen en heeft inmiddels vier platen op zijn naam staan. Jazzplaten wel te verstaan, want al heeft Dominguez op Iman drie flamencozangers te gast, het is de jazzpiano-traditie die de toon van deze mooie cd zet.

Heel ingetogen en relaxed klinkt bijvoorbeeld de door Dominguez zelf geschreven ballad Allegria callada. Wie er een beetje Keith Jarrett in hoort hoeft zeker niet naar de orendokter. In het al even ontspannen gespeelde El Vaporcito denkt men eerder aan Herbie Hancock maar ook hierin toont Dominguez genoeg van zichzelf.

Het succes van deze cd is ook te danken aan Dominguez' vaste begeleiders; drummer Guillermo McGill en bassist Javier Colina.

Het meest `Spaanse' van deze cd schuilt – behalve in Dominguez' versie van de hit Gracias a la Vida – in de brug die hij in Era en el Mundo naar zijn flamencoverleden slaat. De ruige `cante jondo' zang van Enrique Morente en de bezonken akkoorden van Dominguez gaan verrassend goed samen.

Chano Dominguez: Iman (Nuba 7767). Distr. Choice Music.