Bedrieglijke rust aan het dollarfront

Op de valutamarkt heerst sinds de aanslagen in de Verenigde Staten een opmerkelijk grote rust. Tot nu toe.

Aandelenkoersen zijn luidruchtig gekelderd en deels weer opgeveerd, er hangt een gewapend conflict in de lucht, de Amerikaanse rente is in twee grote stappen verlaagd en de olieprijs fluctueerde de laatste drie weken ruw tussen de 30 en de 20 dollar per vat.

Elk van deze gebeurtenissen is doorgaans goed voor een schok op de valutamarkt. Laat staan allemaal tegelijk, zoals in de weken sinds de aanslagen in New York en Washington.

Maar in plaats daarvan is het op de valutamarkt ijzig stil. De koers van de Japanse yen staat wel onder enige druk, en de Zwitserse franc heeft even als vluchtmunt gefungeerd. Maar de valutakoersen die er in het Westen op dit moment politiek werkelijk toe doen, die tussen de euro, de dollar en ook het pond, zijn een oase van rust gebleken. Sinds de eerste schok van 11 september, kuiert de euro-dollarkoers in een bandbreedte van zo'n anderhalf procent, tussen ruim 0,90 dollar per euro en 0,92 dollar.

De valutarust is goed voor de Westerse landen die zich hebben geschaard bij de anti-terrorismecoalitie onder Amerikaans initiatief. De coalitie kan er geen duikelende dollars of euro's bij hebben.

In principe is de rust ook goed voor aandelenbeleggers, die er op hun beurt niet nóg een onzekere factor bij kunnen gebruiken. Zeker niet op de extreem dollargevoelige Amsterdamse beurs. Grote vraag is dan ook: blijft het zo stil?

Dat valt te bezien. Zowel in de dealingrooms als in centrale bankkringen wordt ontkend dat de euro-dollarkoers moedwillig rustig gehouden wordt. De roerloosheid ligt volgens M. Middeldorp van Rabo International aan de relatieve rust op de valutamarkt zelf. Grote beleggers houden hun geld overwegend dicht bij huis, zodat de geldstromen die verschuivingen in aandelen- en obligatiebeleggingen doorgaans op de valutamarkt veroorzaken, gedempt zijn.

Het is een kwestie van tijd voordat die stromen weer op gang komen. En het zal ook wel moeten. Het tekort op de lopende rekening van de Amerikaanse betalingsbalans, blijft schommelen rond de recordstand van zo'n 4,5 procent van het bruto binnenlands product. De betalingen die de VS aan het buitenland verrichten om aan renteverplichtingen en leveringen van geïmporteerde goederen te voldoen, zullen vroeg of laat hun tegenhanger moeten krijgen in een vraag naar dollars door beleggers die hun geld liever in de VS laten werken dan thuis.

Van hun enthousiasme voor de vooruitzichten van de VS hangt het af welke waarde de dollar zich op termijn kan permitteren. En hoe duidelijker die vooruitzichten worden, als de mist rond de nasleep van de aanslagen verder optrekt, des te eerder is het gedaan met huidige rust rond de dollar.