Als Maxi Jazz springt, springt iedereen mee

Bij het `serieuze' poppubliek geniet Faithless een wat twijfelachtige reputatie. Waarschijnlijk omdat de Britse dancegroep gemakkelijk aansprekende hits scoort, krijgt men zelfs wel het etiket `TMF-house' opgeplakt. Het was dus wel passend dat de groep twee keer optreedt in een concertenreeks die gesponsord wordt door clipzender MTV, tegenwoordig eigenaar van TMF.

Maar Faithless heeft iets te bieden. Hun platen zijn misschien geen wonderen van diepgang, maar het uiterst gemengd ontvangen Outrospective, hun laatste album, bevat zeer verzorgd geproduceerde dansstukken en langzame nummers vol sfeer.

Die laatste categorie is bij Faithless wat onderbelicht, omdat de hits vrijwel zonder uitzondering in de categorie up-tempo dansvloervoer vallen. Ook live deed men een greep in de voorraad sfeernummers, die vooral effectief bleken als de nadruk op diepe, uit de reggae geleende baslijnen lag. Van het bijna beatloze Crazy English Summer bleef live echter weinig over.

Op de plaat wordt dat nummer gezongen door Dido, die tegenwoordig erg succesvol is als solozangeres en er op de planken dus niet bij is. Net zo min als haar broer Rollo Armstrong, het meesterbrein achter Faithless. In wezen is dat zoiets als de Rolling Stones zonder Keith Richard, maar in de dance gelden andere wetten en Faithless komt er mee weg.

Dat komt vooral door de inbreng van de Mick Jagger van de groep, rapper en zanger Maxi Jazz. Zijn raps zijn karakteristiek lui en monotoon en zijn pogingen tot zang wekten eerder vertedering op dan ontzag, maar zijn charisma reikte tot voorbij de achterste rijen. Als hij springt, springt iedereen.

Daarnaast stond er een uitstekende band, vol `echte' muzikanten op percussie, drums, bas en gitaar en twee uitstekende zangeressen die af en toe solo hun gang mochten gaan. De bezielende leiding was in handen van Sister Bliss, naast Rollo Armstrong de grote vrouw achter de schermen. Ze stuurde niet alleen de voorgeprogrammeerde partijen en samples aan maar was ook hard aan het werk op de zwarte en witte toetsen – en dat maak je niet bij elk dance-optreden mee.

De essentie van een Faithless-concert schuilt in de hits. Nummers als Salva Mea, Insomnia en God Is A DJ kennen een bijna epische opbouw, met de bezwerende raps van Maxi Jazz als middelpuntvliedende kracht, een housebeat met een ongekende stuwkracht en breed uitwaaierende synthesizerpartijen. De tribunes schommelden in vierkwartsmaat mee, wat stilzitten ook letterlijk onmogelijk maakte.

Het effect van zo'n zaal die onder leiding van Maxi Jazz enthousiast op en neer staat te springen op die als altijd aanstekelijke housebeat wordt nog het best samengevat in de titel van de recente hit We Come 1. Jammer genoeg werd dat gevoel van eenheid snel teniet gedaan door de beperkte duur van het concert: na nog geen uur kon de rituele roep om de toegift al beginnen.

Concert: Faithless. Gehoord: 5/10, Heineken Music Hall. Herhaling vanavond.