Moeders meiraapjes

Wat is het lekkerste? Van de hele wereld, zeg maar. Een aardappel?

Voor veel Nederlandse mensen wel. Waarom? Omdat dat het eerste was wat je at. Niet waar, het eerste wat je proefde was moedermelk! Jawel, maar daar zat aardappel doorheen omdat je moeder vlak daarvoor nog aardappelen had gegeten. Zelfs voordat je werd geboren at je al aardappel! Want door de navelstreng heen kreeg je van je moeder te eten. En daar zat misschien ook wel aardappel in. Bij andere kinderen was dat rijst. Of couscous. Of spaghetti. Die vinden dat het allerlekkerste omdat dat het eerste was waarvan ze de smaak te pakken kregen. Hun hele leven eten ze bijna elke dag hetzelfde. En ze blijven het lekker vinden.

Daarnaast zijn er natuurlijk ook dingen waarvan je later in de gaten kreeg dat ze zo lekker waren. Toen ik al behoorlijk oud was kwam ik een keer in een restaurant terecht en plotseling lag er iets wits op mijn bord. Witter dan wit. Ik nam een hap, maar kon het niet thuisbrengen. Ik vroeg het aan de ober en die zei: `Gewoon, puree van meiraapjes!' Had ik nooit geproefd en vond het toch meteen fantastisch lekker. En dat zat helemaal niet in die navelstreng.

Als ze in een restaurant meiraapjespuree hebben bestel ik het onmiddellijk. Het is ook zelf te maken. Je hoeft niets anders te doen dan de raapjes, die van buiten wit en ook een beetje violet zijn, te schillen en in stukken te snijden en in water zacht te koken. Met zout.

Daarna fijnstampen. Boter erbij. Totdat het puree is zoals je hem het liefste hebt. Zout en peper niet vergeten en nootmuskaat mag ook. Klaar om op te eten.

Wist je dat toen de aardappel de aardappel nog niet was, en ze in Italië nog nooit van spaghetti hadden gehoord, dat de mensen heel veel meiraapjes aten? Dat is alleen wel lang geleden. In de tijd dat de moeders ook nog naar meiraapjes smaakten.