Humor in de achterbuurt

Door een onzer redacteuren

Eddie Murphy (1961) is als meest geslaagde zwarte komiek van Amerika vooral ook een stem. De tekenfilm Shrek zou zonder zijn vocale rol als ezel lang zo leuk niet zijn. En zonder die stem zou de acteur Murphy nooit een actiecomedy als Beverly Hills Cops hebben kunnen maken. Ook in de poppenserie The PJ's gaat die stem steeds weer traploos naar de hoogste piepende versnelling.

The PJ's is een eigen productie van Murphy en loopt sinds 1999 met behoorlijk succes op de Amerikaanse televisie. Murphy doet zelf de hoofdrol van Thurgoode Stubbs, een conciërge van een flat in een vervallen wijk vol crackzwervers, bendes, armoede en uitzichtloosheid. ,,Living in the pj's, living in the projects'', zoals de grootmeester van de funk George Clinton in het openingslied zingt.

Thurgoode, uitzakkend buikje in tuinbroek, heeft een hoofd als een bolle peer en een grijzend kroeskapsel dat aan bokspromotor Don King doet denken. Hij bedoelt het goed en zou graag de rust en de orde in zijn flat bewaren, maar de overmacht is groot. Niet direct een gegeven voor een sitcom, maar Murphy wilde het leven in `the projects' realistisch weergeven.

Dat The PJ's toch grappig is komt door de types die de flat bewonen, waarvan de voodoopriesteres en het opgewonden omaatje twee voorbeelden zijn. Vooral ook de poppen van latexschuim en de gedetailleerde decors maken er een geslaagde sitcom van die Yorin gerust op een ander tijdstip dan zaterdagmiddag had mogen uitzenden.

The PJ's, Yorin, zaterdag, 15.35-16.00u.