Herfst

Max en Vera waren in de tuin. De wind was er ook. De bladeren vielen van de bomen. Het was herfst, best wel lekker. Ze waren net aan het het ballen, toen ze een ontdekking deden. Max gooide per ongeluk de bal over Vera heen en toen moest ze hem gaan zoeken in de bosjes.

,,Hé Max'', riep Vera na een tijdje, ,,kom eens kijken.'' Ze had een bang piepstemmetje. Max had geen zin om de bosjes in te kruipen. ,,Wat is er?'' vroeg hij.

,,Iets heel engs'', zei Vera.

Max haastte zich de bosjes in.

Vera stond gebukt bij iets dat Max niet herkende. Ze keek ernaar alsof het heel bijzonder was. Het was bruin, en hier daar zag je iets wits. Eng was het helemaal niet.

,,Wat is dat?'' vroeg Max.

,,Een konijn'', zei Vera.

Max kwam dichterbij en bukte ook. Het was inderdaad een konijn. Het dier lag op zijn zij tussen de bladeren. Als je niet goed oplette, zag je hem niet eens. Hij had zijn ogen open, maar ze zagen niets.

,,Hij is dood'', zei Vera zacht.

,,Denk je?'' vroeg Max. Hij ging op zijn hurken zitten. Hij durfde het konijn niet aan te raken. Het bewoog helemaal niet. Als het wel een beetje had bewogen had hij het wel durven aanraken. Dat wist hij zeker. Hij ging weer staan. Met zijn schoen duwde hij voorzichtig tegen het konijn. Een gek gevoel was dat. Max schrok er van. Hij dacht: een konijn is zacht.

Maar dit konijn was hard en stijf.

,,Wat is er?'' vroeg Vera. Ze keek naar Max.

,,Dood'', mompelde Max. Hij was er pips van.

,,Dat zei ik toch'', zei Vera. Die Max was soms een rare. Nou dit weer. Natuurlijk was het konijn dood.

,,Ik zie nergens bloed'', ging Max verder.

,,Misschien is het een heel oud konijn. Gewoon dood gegaan'', zei Vera.

Max keek haar aan. ,,Het is geen oud konijn.''

,,Welles'', zei Vera, ,,heel oud.''

Max dacht na. Het dode konijn was behoorlijk groot. Maar was het ook oud? Het kon best een groot jong konijn zijn. Waarom niet? Maar Max had ook geen zin in ruzie. Dat hoorde niet bij de dood.

,,We moeten hem begraven'', zei Vera, ,,dat hoort.''

Wat wisten ze ineens goed hoe het hoorde! Helemaal opgewonden holde Max naar het schuurtje waar de schep stond. Toen hij terugkwam had Vera al een mooi plekje gevonden, onder een boom. Ze was de bladeren al aan de kant aan het schuiven.

Max stak de schep in de grond en groef een kuil. De grond was zwaar en nat. Het had veel geregend de laatste dagen. Max pufte ervan.

,,Ik wil ook'', zei Vera.

Max gaf haar de schep. Vera kon groef verder. Het begon een beetje te regenen. Even later was de kuil diep genoeg. Vera had allemaal zweetdruppels op haar neus.

,,Nu het konijn'', zei Max.

Vera gaf Max de schep. Dat was slim. Maar ze deed het per ongeluk, zomaar. Om van de schep af te zijn. Nu kon Max hem gebruiken om het dode konijn mee op te tillen. Met zijn handen durfde hij dat niet. Hij schoof de schep voorzichtig onder het koude konijn en tilde hem op. Hij was zwaarder dan hij dacht. Hij viel bijna van de schep af ook. Maar het lukte. Voetje voor voetje liep Max met het konijn op de schep naar de kuil en hij legde het konijn er in.

,,Dag konijn'', zei Vera simpel.

Max begon de kuil dicht te scheppen. Halverwege gaf hij de schep aan Vera. Het was raar, bedacht Max, dat je zomaar dood kon gaan en in een kuil verdween. Vera maakte kuil vol en schepte verder. Er ontstond een heuveltje. En daar moest later een kruis op. `Onbekend konijn' zouden ze er met een viltstift op schrijven.