Een moderne en nuchtere Polleke

Polleke is een pink. Geen kalf, geen echte koe, maar een soort puberrund met nog maar een klein uiertje. Polleke is ook een meisje, van bijna dertien. Met nog maar een klein behaatje. Pink Polleke kreeg zij ooit, toen het nog een kalfje was, van haar grootouders. In het kinderboekenweekgeschenk van dit jaar schrijft Guus Kuijer door over zijn beide Pollekes. Ik ben Polleke hoor! is een mooi cadeautje aan alle lezers vanaf een jaar of tien.

Guus Kuijer geeft ook in dit boekje weer ruim baan aan allerlei problemen en verworvenheden van de moderne tijd. Polleke wil in de trein aan een man vragen of zijn opa nog leeft, de hare is net dood. Maar de mijnheer haalt een mobieltje te voorschijn. Vriendje Mimoen zit de hele zomer in Marokko (en komt thuis met een hoofddoek voor Polleke). Polleke heeft weer veel om over na te denken en concludeert: `Ik neem later geen cultuur, want dan moet je alles de hele tijd uitleggen.'

Het klinkt allemaal zo politiek correct, zo bedacht, maar Kuijer komt er zoals steeds moeiteloos mee weg. Zijn gevoel voor humor is groots, zijn stijl soepel, braafjes is hij nooit. Over mijnheer Fijnders, ouderling in de vroegere kerk van haar opa, merkt Polleke op: `Hij had een rare manier van kijken. Hij keek niet naar me, hij keek tegen me ààn. Zoals je naar een muur kijkt of naar een wasmachine.' Die wasmachine doet het 'm: Kuijers beelden blinken uit in eenvoud en zeggingskracht.

Polleke, die in de eerste persoon over zichzelf vertelt, groeit in dit boekje weer wat verder. Zij lijkt steeds nuchterder te worden: `Ik denk dat het zo zit: de mensen doen nu eenmaal zo, omdat ze nu eenmaal zo zijn. En omdat het nu eenmaal zo is. En omdat het nu eenmaal niet anders kan.' Of: `Ik denk dat als je dood bent, dat je dan niet meer leeft.' Vervolgens slaat ze aan het tobben. Is zij de enige die nergens in gelooft? En wat is eigenlijk haar cultuur? Aan het eind van het kinderboekenweekgeschenk gaat Polleke naar het atheneum. Hopelijk houdt Kuijer ons op de hoogte.

Voor kleuters is ter gelegenheid van de kinderboekenweek Muisje Andersom van Anita Jeram verschenen. Jeram, bekend van Raad eens hoeveel ik van je hou, maakte opnieuw een vriendelijk, wat truttig boekje. Haar tekeningen zijn best leuk, haar woorden best aardig, maar het inspireert niet genoeg om vaker dan een keer voor te lezen.

Guus Kuijer: Ik ben Polleke hoor! Met tekeningen van Alice Hoogstad, CPNB, kinderboekenweekgeschenk 2001, gratis bij aanschaf van ƒ19,50 aan kinderboeken. Anita Jeram: Muisje Andersom. Lemniscaat, 28 blz. ƒ4,95