Een nostalgie-net

Waar de mensen vroeger om lachten. Het duo Snip en Snap bijvoorbeeld. Snip zit bij de dokter... typisch het begin van een mop uit die tijd.

Snip, de kleine man met de luide piepstem, zit dus bij de dokter, want hij was gevallen en hij zag sterretjes, toen hij aan de lopende band een boutje stond aan te draaien, ,,aan het nippeltje van het transistortje''. Dat zegt hij wel twintig keer en het publiek schatert het telkens weer uit.

Dan vertelt Snip over zijn vrouw. Die is dus 22, terwijl hij 56 is. En lachen dat de mensen doen.

,,Ze mag niet weg, ze is een lekkere meid hoor.'' Weer geschater.

,,Wat kan mij dat schelen'', zegt de dokter.

,,Het kan u niet schelen, maar mij wel hoor'', zegt Snip. ,,Een lekkere meid hoor.'' Hard gelach.

,,De lekkere meid van u laat mij koud'', zegt de dokter.

Snip: ,,Maar mij niet.'' Hahahahahaha.

Dat gaat zo nog lang heen en weer en dan zegt Snip: ,,Nou, u krijgt van mij toch geen nadere bij-zon-der-he-den'', en dan duidt hij het figuur van zijn vrouw met welvende bewegingen aan, ,,lekkere meid, hoor'' roepend. En weer komen de mensen niet bij.

De beschaving is vooruitgegaan sinds die tijd. Toen kwam seks alleen op een dergelijke besmuikte wijze ter sprake. Omdat Snip en Snap toen helemaal bij de tijd waren, zijn ze nu hopeloos verouderd. Interessant om die archiefbeelden te zien, omdat je anders vergeet in wat voor verlegen samenleving de mensen toen woonden. Niet iets om naar terug te verlangen.

Nederland 2 bracht gisteren bij gelegenheid van het vijftigjarig jubileum van de televisie van zeven tot één verzoeknummers van het publiek. Voor een ouder publiek dan wel, want alle bekende omroepers van vroeger kwamen nog eens opdraven om met veel omhaal van woorden de verschillende programma-onderdelen aan te kondigen. Vond ik zonde van de tijd. Ik had meer oude programma's willen zien. Maar het was ook een feestje voor oud Hilversum. In het Journaal presenteerde ex-redacteur en CDA-Kamerlid Hans Hillen het nieuws over zijn noodlijdende partij. Ik werd wel twintig keer ,,een hele goede avond verder'' toegewenst door al die tv-circusdirecteuren van vroeger die ervan uitgingen dat ik nooit naar een ander net zou doorschakelen.

Er was humor bij die nog wel aanspreekt. Slapstickscènes van het duo Johnnie en Rijk. De vrome aanbidding van de televisie in Zo is het... is nog steeds geestig ook al shockeert het nu niemand meer. Debiteuren, Crediteuren, de kantoormeligheid van Jiskefet. En ook Koot en Bie als Juinense gemeentebestuurders waren nog herkenbaar. Ik miste Wim T. Schippers en zijn baanbrekende Fred Haché & Barend Servet-show, nu gedateerd, maar indertijd door elke student geciteerd (,,reeds''). Ik vermoed dat het TROS-achtige publiek dat de programma's heeft uitgekozen zelfs daar te bejaard voor was. De commerciële omroep kwam nergens voor.

Opvallend is het overweldigende succes toen van tv-drama's als De Stille Kracht, De boeken der kleine zielen, Ja zuster, nee zuster. Daar zou de huidige publieke omroep, die zich op praatshows specialiseert, een voorbeeld aan kunnen nemen. En dan de historische ontmoeting tussen Ruud Gullit en president Nelson Mandela in Nederland. Wat een anticlimax.

Gullit droeg zijn voetbalprijs over aan Mandela die in de gevangenis al van de voetballer had gehoord. Gullit vertelde over zijn bewondering voor Mandela met wie hij een half uur apart had mogen spreken. Maar toen voegde hij toe: ,,Prinses Diana was natuurlijk ook zo'n figuur, iets speciaals.'' Een kromme vergelijking met een mediaster die alles wat hij eerder over Mandela had gezegd betekenisloos maakte.

Ik zou ze vaker willen zien, dergelijke archiefopnamen. Ze geven een verrassend beeld van vroeger. Geschiedenis voor jongeren, heimwee voor bejaarde kijkers. Een nostalgie-net voor binnen- en buitenlandse tv-klassiekers is goedkoper dan het voorgenomen nieuwsnet met herhalingen van dagelijkse opwindinkjes. Het historische materiaal bestaat al en hoeft alleen maar te worden opgezocht als ze het tenminste niet hebben laten vergaan.