Boksen is oorlog voor beul Hopkins

Het Amerikaanse profboksen heeft een nieuwe, omstreden held: Bernard Hopkins (36), sinds zondag de onbetwiste kampioen in het middengewicht.

Het heeft even geduurd, maar het Amerikaanse profboksen heeft een nieuwe bad boy. Na Sonny Liston en Iron Mike Tyson, vermoedelijk de twee grootste schurken die deze sport ooit heeft voortgebracht, prijkt nu de naam van Bernard Hopkins bovenaan het lijstje met grote kampioenen die een besmeurd verleden met zich meetorsen.

Zelf zag de 36-jarige bokser dat zondag uiteraard anders, na zijn even verrassende als indrukwekkende overwinning op Felix Trinidad. In een theatrale voordracht riep hij zichzelf, tot groot vermaak van de miljoenen tv-kijkers, uit tot ,,de belichaming van de Amerikaanse droom, het levende bewijs dat een slechte jeugd niet per definitie garant staat voor een slechte toekomst''.

Aanleiding voor die hoogdravende beschouwing was zijn optreden in het afgeladen volle Madison Square Garden in New York, waar Hopkins in de nacht van zaterdag op zondag de gedoodverfde favoriet Trinidad in de twaalfde ronde op de knieën dwong. ,,De makkelijkste partij uit mijn loopbaan'', blufte Hopkins na afloop op de persconferentie, waar zijn acht jaar jongere opponent ontbrak na diens eerste nederlaag in 41 profgevechten.

Hopkins, bijgenaamd The Executioner (De Beul), rouwde niet. Zijn zege op de vermaarde Puertoricaan betekende dat de Amerikaan zich voortaan de onbetwiste kampioen mocht noemen in de op één na belangrijkste gewichtsklasse, het middengewicht (klasse tot 72,57 kilogram). Daarmee schreef Hopkins geschiedenis. Veertien jaar geleden was het immers alweer dat de titels van de drie toonaangevende boksbonden (WBC, WBA en IBF) in het bezit van één bokser (Marvin Hagler) waren.

Die wetenschap verleidde Hopkins tot een staaltje grootspraak, zoals hij die ook al in de aanloop naar het gevecht met Trinidad had laten horen. ,,Ik ben een gevaarlijke jongen, iemand die niet schroomt andermans droom of carrière te vernietigen.''

En voor wie nog twijfelde: ,,Boksen is geen grap of show, boksen is oorlog. We zijn niet in de kerk'', meent Hopkins. ,,Wie het strijdtoneel ongeschonden wil verlaten, moet lekker golf gaan spelen.''

Verlegen om een oneliner zit Hopkins niet. Verslaggevers tikten hun vingers de afgelopen weken blauw na een ontmoeting met de bokser die zichzelf beschouwt als de erfopvolger van twee roemruchte kampioenen van weleer, Sugar Ray Leonard and Marvellous Marvin Hagler. Eindeloze monologen stak hij af, om zich na een ruim twee uur durende interviewsessie tot ieders stomme verbazing af te vragen of ,,iemand misschien nog een vraag heeft, want ik ben nog lang niet klaar''.

Zijn spraakwaterval leverde de zelfbewuste lefgozer uit Philadelphia terstond twee eretitels op in de Amerikaanse pers: `Een wandelende quotemachine' en `de meest welbespraakte bokser sinds Muhammad Ali'. Die kwalificaties volgden op een geruchtmakend incident, kort na de terroristische aanslagen in Washington en New York, toen Hopkins zich opwond over de afgelasting van het treffen met Trinidad. Tot ontsteltenis van het Amerikaanse publiek verklaarde hij ,,geen boodschap te hebben aan al die rouwende mensen''.

Met die uitspraak ontmaskerde hij zichzelf als de straatboef die in 1984 voor vijf jaar in de cel belandde wegens openlijke geweldpleging en een gewapende overval. Tegenover een freelance-journalist deed de ex-gedetineerde met dossiernummer Y4145 onlangs gedetailleerd verslag van zijn verblijf in de State Penitentiary in Pennsylvania. Oftewel de achterkant van het justitiële systeem in de VS, waar volgens Hopkins ,,de haaien onmiddellijk toeslaan zodra je een spoor van angst vertoont''.

Trots op zijn verleden zegt Hopkins niet te zijn. ,,Maar de rechter neem ik niets kwalijk'', voegde hij daar grijnzend aan toe. ,,In twee jaar tijd ben ik 32 keer bij hem op bezoek geweest. Wat moest hij anders doen dan mij opsluiten? Ergens ben ik hem dankbaar. Een celstraf was de enige manier om mij van het kerkhof weg te houden.''