`Alles moet kunnen' is in dit land totaal verkeerd uitgepakt

Een land van tegenstrijdigheden. Kleine huizen, grote mensen. Veel vrijheid, met vele beperkingen. Softdrugs niet legaliseren, wel belasting hiervoor ontvangen. Multicultureel, maar met Nederlandse normen en waarden. Het moet goedkoop en veel zijn.

Toen ik hier kwam, was naar mijn inzicht Nederland het land van vrijheid; er was rechtvaardigheid en een voorbeeldig sociaal beleid. Mijn mening veranderde naarmate het beleid veranderde. De regering vertegenwoordigt niet meer de belangen van de kiezers, maar alleen nog de belangen van de schatkist. Alles wordt als melkkoe gebruikt. En inzicht in de samenhang van actie en reactie is zoek.

Laatst las ik in een krant: `Netelenbos wil maximumsnelheid van 70 km op de ringweg in de spits'. Iedere bestuurder weet dat zodra de verkeersinformatieborden 70 km aangeven, er een file ontstaat. Iedere dag is het een bron van frustratie: van één rood licht naar het volgende rode licht rijden – het is geen pretje. Het veroorzaakt onnodig verbruik van zeer dure benzine, en produceert veelvoudige uitstoot van koolmonoxide. De torenhoge benzine-accijns is juist ingevoerd om deze vervuiling te voorkomen, maar het beleid zorgt er wel voor dat dit doel niet wordt bereikt zodat verdere verhogingen kunnen blijven volgen.

Vicieuze cirkel noem je zoiets. Een fileprobleem en geen constructieve oplossing in zicht, behalve dan de auto met alle bijbehorende producten nog duurder maken. Op een dag rijden alleen nog maar de rijken in een auto en ieder ander moet het met openbaar vervoer doen, dat nu al aan alle kanten rammelt.

Een oudere man zit op een bank en kijkt over de vijver. Met mijn hond loop ik langs hem. ,,Ik ben voor een leefbaar Nederland. U ook?'' vraagt hij mij onverwachts en knippert met zijn ogen. ,,Leg me even uit wat jouw definitie is van een leefbaar Nederland'', antwoord ik hem. ,,Gewoon, leefbaar'', antwoordt hij. Hij trekt zijn schouders omhoog en laat ze weer zakken en zwijgt. Ik loop nadenkend verder.

`Leefbaar Nederland', een slogan die door politici vaak gebruikt wordt om een politiek doel te bereiken, wat dan ten slotte voor velen negatief uitpakt.

De parkeermeters en -vergunningen zijn hier een voorbeeld van. Bezoekers van buitenaf, is ons verteld, parkeerden hun auto gratis voor onze deur omdat zij geen parkeergeld in de binnenstad wilden betalen. Daarom moet in onze buurt voortaan ook betaald worden. Zo zou meer parkeerruimte beschikbaar komen. Heeft dit zo uitgepakt? Voor mij niet. Nu wordt gepraat over een tariefsverhoging en 24 uur betaald parkeren in de binnenstad. Dus zijn we weer terug bij af. Een uur in de Amsterdamse binnenstad parkeren is nu al ongeveer evenveel als het minimum uurloon. Daar ooit bij stilgestaan? De oudere generatie is hier hoofdzakelijk de dupe van.

Annie, mijn buurvrouw, is slecht ter been en haar auto gaf haar vrijheid, maar helaas wordt die vrijheid door het parkeergeld ernstig beknot. Minder familievisite en vrienden die niet meer zo vaak langs kunnen komen is het resultaat. Valt sociaal contact onder `leefbaarheid'?

In De Telegraaf stond laatst dat Duitsers die twintig jaar geleden naar Nederland kwamen massaal terug naar de Heimat gaan, omdat de leefbaarheid hier zo verslechterd is. `Alles moet kunnen' is anders uitgepakt dan we ooit hebben durven denken.

Ik heb nog steeds een Duits paspoort, dat mij per tien jaar vijftien gulden kost. In vergelijking met mijn dochter, die een Nederlands paspoort haar eigendom mag noemen, is dat een lachertje. Toen ik hier kwam heb ik mijn Duitse rijbewijs moeten inwisselen voor een Nederlands, een verschil van 65 gulden was de heffing. Hier zijn de gemeentelijke ambtenaren over het algemeen kortaf, vaak onvriendelijk en informatie verstrekken zij alleen met moeite of helemaal niet, of ze sturen je van het bekende kastje naar de muur. Maar de kosten voor deze service zijn enorm hoog en dan mag je toch iets van klantvriendelijkheid en vakkennis verwachten, of niet?

Ik ben nu ook een van de Duitsers die vertrekt. Het zuiden van Europa lijkt me een veel betere optie; lekker naar de zon, die hier te weinig present is op alle vlakken van de samenleving. Ik zoek de leefbaarheid op die vertegenwoordigd wordt door vriendelijke en respectvolle omgang met mensen. Het klimaat is dusdanig dat je een barbecue kan plannen en dat deze niet letterlijk en figuurlijk in het water valt. Wielklemmen zijn onbekend en vriendelijke mensen achter de balies van het gemeentehuis zijn behulpzaam en men kan ze vertrouwen op hun woord.

Parkeergeld staat in verhouding tot inkomen en betaalbaarheid. Mensen worden daadwerkelijk geholpen door de gezondheidszorg en niet op een pijnlijke wachtlijst geplaatst. Tarieven voor het openbaar vervoer maken de keuze tussen auto en bus/trein makkelijk. Voor benzine betaal ik veel minder, en de kinderen krijgen een volwaardige educatie, in plaats van een lesweek van drie dagen door een tekort aan leerkrachten. En wanneer het daar ook op een dag verandert? Dan trek ik gewoon verder.

Doris Pelger is webdesigner. Als opvolger van deze estafettecolumn voor `nieuwe Nederlanders' nodigt zij David Ziedman uit.