Giacometti

De Nederlands/Italiaanse pianist Paolo Giacometti (1970) won dit voorjaar de Edison voor Nederlands Uitvoerend Kunstenaar voor zijn nog lopende cd-project met de verzamelde pianowerken van Rossini. Toch was niet de muziek van Rossini, maar die van Schumann Giacometti's eerste liefde. Aan Schumanns Humoreske, op. 20 (1838) en Phantasiestücke, op. 12 (1837) wijdde hij ook zijn meest recente cd, waarop hij een Streicher piano uit 1847 bespeelt.

Na een cd met werken van Schubert en de drie gelauwerde Rossini-opnames, is dit Giacometti's vijfde solo-cd voor het label Channel Classics. Zijn affiniteit met Schumanns grillige geesteswereld vertaalt zich al in de Humoreske in spel dat moeiteloos meegaat in de wijdst uiteenlopende stemmingen. Het charmante van Giacometti's Schumann-opvatting schuilt juist hierin dat hij de muziek in al haar bonte buitelingen nergens mooier maakt dan zij is. Wat op papier neurotisch is, laat Giacometti ook neurotisch klinken. Geen zoetgevooisde Schumann klinkt hier dus, maar een Schumann van wilde uitersten.

Alleen al de Phantasie-stücke behelzen woeste temperamenten (Ende vom Lied), onnavolgbare dansbaarheid (Grillen; Traumes Wirren) strelende tederheid (Des Abends), parelende contemplatie (In der Nacht) en ondoordringbare geslotenheid. Giacometti geeft zijn vanzelfsprekend klinkende gevoel voor Schumanns stijl inhoud met een indrukwekkend technisch gemak.

R. Schumann, Humoreske in b klein op. 20; Toccata in C-groot op.7; Phantasiestücke op.12 door Paolo Giacometti (piano). Channel Classics CCS 16798