Frivole zondagskrant van de `Frankfurter'

De Springerkranten Bild Am Sonntag en Welt am Sonntag hebben sinds gisteren concurrentie van de Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung, een opvallend frivool neefje van de keurig-conservatieve Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ). Naast de BamS en WamS is er nu de FAS.

Voor behoudende stamgasten van de Franfurter Allgemeine moet het een onrustige ochtend zijn geweest: een instituut, degelijker dan de D-mark, acht de tijd rijp voor een light-versie. Gewend aan een krant die met lange artikelen in een klassieke zwart-wit opmaak hoge tot zeer hoge eisen aan de lezers stelt, was daar opeens een speelse nieuwkomer die met grote koppen, graphics en veel kleur ruimte maakt voor aardse genoegens.

De vertrouwde masthead is plotseling blauw. Kleine foto's en rode letters prijzen de hoogtepunten van de dag aan en waar op werkdagen spitsvondige geesten in hoofdredactionele commentaren de wereldgebeurtenissen ordenen staan nu de uitslagen van de Bundesliga. Niets lijkt meer heilig. Boven de vouw strijden een schalks fotomodel en Franz Beckenbauer met Bin Laden om de aandacht. Gelukkig bieden goede bekenden van iedere FAZ-lezer, literatuurpaus Marcel Reich-Ranicki en minister van Financiën Hans Eichel, nog enig houvast.

Ook binnenin gaan de serieuze en de kleurrijke kanten des levens hand in hand. Lange artikelen over Afghanistan, een pagina-groot vraaggesprek met bondskanselier Schröder en een hoofdredactioneel commentaar dat het opneemt voor Silvio Berlusconi, die de Westerse democratie superieur verklaarde boven de islam, vallen binnen het klassieke Frankfurter-repertoire. Maar er is ook een pagina-grote strip in kleur en op de voorpagina van de reisbijlage spat een Franse golfsurfer door de branding.

De redactionele filosofie komt het scherpst tot uitdrukking in het katern Gesellschaft, dat weliswaar opent met een beschouwing over de verkiezingen in Hamburg, maar vervolgt met troubadour Paolo Conte, met het imago van cognac, en met het succes van designer-ondernemer Sir Terence Conran. Met luxe-horloges en nat-scheren. Ook voor de conservatieve Duitse intellectueel mag het leven nu draaglijk zijn. Op zijn minst op zondagochtend.