CHIP TAYLOR

Hij schreef veel voor anderen, waaronder de hits Wild Thing en Son of a rotten Gambler, maar had met zijn eigen platen nooit veel succes. In '80 trok Chip Taylor zich terug uit de muziek en ging hij zich toeleggen op een ander talent: gokken op alles dat geld genereerde, volgens ingewijden met veel succes.

Pas eind jaren '90 maakte hij weer twee cd's en trad hij zelfs op, o.a. in de kleine zaal van Paradiso, en met Black and Blue America waagt hij een nieuwe gok. Dat Chip Taylor op deze cd meer dan eens op beroemdere tijdgenoten lijkt, met name Bob Dylan, Lou Reed en Leonard Cohen, is geen bezwaar, maar maakt extra duidelijk waar het hem als performer aan ontbreekt: drama. Er staan op deze cd genoeg sterke liedjes, maar pas met de stemmen van anderen erbij beginnen ze voldoende te leven. In In my Weakness en Temptation trekken de koortjes hem stevig omhoog, terwijl in Could I live with this en The Ship Lucinda Williams liefdevol voor reddende engel speelt. Dat Taylor tussen zijn songs de stemmen van Gandhi, Sigmund Freud, Malcolm X, boxer Cassius Clay en vele anderen heeft ingelast, zal ook wel als compensatie zijn bedoeld. Dat hij van Jezus geen geluidsfragment vond, maakt hij in zijn eigen teksten ruimschoots goed.

Chip Taylor: Black and Blue America (Trainwreck TW011). Distr. Munich.