Nu een ruzietje, daarna een liedje

Ze willen bad girls zijn, blijkens hun slotlied, en dus doen Ellen Pieters en Lucretia van der Vloot als nieuwbakken duo hun uiterste best de beest uit te hangen. Uitdagend stellen ze in het begin van hun programma vast dat de vrouw eindelijk het respect van de man heeft gekregen – of is het gewoon de angst die hem zo timide heeft gemaakt? Ze gaan er verder niet op in, ze schelden die mannen liever nog eens extra uit (,,stelletje tuig!''), bespreken vrijmoedig de seksuele tekortkomingen van die lui en draaien de oude machtsverhoudingen om in een plastisch geformuleerde rap over een verkrachting.

Die omdraaiing is niet nieuw, evenmin als veel van de andere scènetjes waaruit Klotewijven met de losse hand is samengesteld. Het is bijna allemaal al eens eerder vertoond, en vaak ook beter. Het is alsof deze voorstelling geheel op schematische wijze is samengesteld: nu moet er iets van een vrouwelijk samenzweerderssfeertje worden gecreëerd, nu moet er ruzie worden gemaakt – ze gaan elkaar niet alleen verbaal, maar ook fysiek te lijf – en nu moet er weer een rustpunt in de vorm van een liedje komen. Mijn bezwaar is alleen dat het nergens vandaan komt en nergens naar toe gaat; het is los zand. Geen enkele botsing schrijnt in de volgende scène nog na. En zo heeft het uiteindelijk niets te zeggen.

Af en toe krijgen Pieters en Van der Vloot, die eerder op hun plaats waren in ensemble-werk, de lachers wel op hun hand. Vooral als ze op de herkenbaarheid mikken van hun eigen lichamelijke tekortkomingen of een aanschouwelijk nummertje seks opvoeren. Maar zelden of nooit maken ze een punt. Klotewijven komt mij vooral voor als een programma dat op zoek is naar inhoud, maar die niet vindt.

Voorstelling: Klotewijven, door Ellen Pieters en Lucretia van der Vloot, met Joop van Dijk (piano). Regie: Maaike van Langen. Gezien: 25/9 in Klein Bellevue, Amsterdam.

Tournee t/m 15/12. Inl. (020) 4211221, www.tbos.nl

    • Henk van Gelder