Tennissen

Of ik even wilde wachten, zei de jonge vrouw achter de balie, de huurauto kwam zo. Ik ging schuin tegenover de balie zitten en een echtpaar kwam binnen. Was er een tennisbaan vrij was en hoeveel kostte die? Ze kregen antwoord, al was het niet in vlekkeloos Duits. Toen nog een vraag: was de prijs inclusief rackets?

Die vraag bleek te moeilijk. Toen ze even opzij keek beduidde haar blik hulpeloosheid. Maar dat duurde niet lang. Want mijn linkerhand beschreef een voor de vragenstellers onzichtbare backhand, waarna het gesprek soepeltjes werd afgerond. Het echtpaar verdween in de ochtendzon.

Met een tik van staal op steen werden mijn autosleutels op de balie gelegd. `Gracias!' zei ze, met een formidabele glimlach. Ik besefte dat `de nada' alles zou bederven. Twee passen achterwaarts en ik herhaalde mijn backhand. Nogmaals beloond met die formidabele glimlach stapte ik in de auto.