Larry Clark laat zien hoe kinderen tot moord komen

,,Ik denk dat ik een moralist ben, maar als ik dat zeg beginnen mensen te lachen.'' Aan het woord is Larry Clark (1943), regisseur van de controversiële film Kids (1995), die in Venetië is met een film over een nog schokkender onderwerp. Bully speelt zich af in Florida, waar een aantal jongeren verveeld experimenteren met seks en drugs en ditmaal ook met moord. Niet gehinderd door moreel besef besluiten een paar tieners de `bully' van hun groepje om te brengen. De film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal, de moord op Bobby Kent in 1993, waarvoor de daders gevangenisstraffen van tientallen jaren tot levenslang uitzitten.

Clark ziet Bully als een `Amerikaans verhaal'. ,,Door de welvaart die we in Amerika hebben, kunnen deze kinderen zich de luxe veroorloven als losers te leven'', zei hij gisteren op een persconferentie. ,,Ze hebben zich in een eigen wereld opgesloten. De moordenaars van Bobby Kent waren geen kansarme jongeren, ze kwamen uit de middenklasse, hadden geld, auto's, alles wat ze hebben wilden. Ze planden de moord op hun eigen kamers terwijl hun ouders televisie zaten te kijken. Amerikaanse ouders hebben geen zin meer in confrontatie. Ze sluiten liever hun ogen voor wat er met hun kinderen gebeurt. Mijn volgende film zal net zoveel aandacht besteden aan de ouders als aan de kinderen.'' Clark ziet zijn film als een realistisch alternatief voor de sprookjes over jongeren uit Hollywood. ,,I tell it like it is.''

Als de persconferentie is afgelopen, is Clark bereid het gesprek met een paar journalisten voor te zetten. Hij schetst een beeld dat hij in een volgende film wil gebruiken. ,,In New York loopt een jonge zwarte man met zo'n enorme geluidsinstallatie, een `boombox', waaruit gangstarap schalt. `Suck my dick, you bitch, I get my Aka 47, u kent het wel. Ik zag het een paar maanden geleden op Sixth Avenue. Het rare was dat de boombox zich bevond in een buggy waarin de man ook zijn zoontje van twee vervoerde. Wat moet het voortdurend blootgesteld worden aan zulke teksten met de geest van zulke jonge kinderen doen?''

Critici zien niet zozeer een veroordeling van toenemend geweld, maar vooral seks in de films van Clark. Zwelgt hij met zijn liefkozende opnames van naakte jonge lichamen niet in wat hij zegt te veroordelen? In zijn verdediging doet Clark weer een beroep op het realisme. ,,Seks is voor deze generatie geen big deal meer'', meent hij. ,,Dat heb ik willen laten zien. De beelden zijn niet erotisch bedoeld. Ik vind ze niet opwindend.''

Dan onthult Clark dat de film in ieder geval in een opzicht niet realistisch is. ,,Bobby Kent was in werkelijkheid Perzisch. Misschien heeft de moord daarom ook racistische motieven. Maar als ik Kent niet door een witte acteur had laten spelen, had ik helemaal geen geld kunnen vinden om de film te maken.''