Een écht saai meisje

Het is erg sympathiek wat Richard Spence in Different for Girls probeert: laten zien dat hoewel transseksuelen in een verkeerd lichaam zijn geboren, ze aan de binnenkant van hun hoofd toch heel gewone mensen zijn. Alleen dat verkeerde lichaam maakt dat ze zich suf moeten vechten tegen vooroordelen en agressie.

In dit geval betekent dat bijvoorbeeld dat Kims oude schoolvriend Paul haar nauwelijks durft aan te kijken, omdat hij haar nog kent van toen ze Karl heette. En als Paul, stoere motorjongen, Kim nu leuk zou vinden, zou dat dan niet eigenlijk betekenen dat hij homo is? Zenuwachtig onderdrukt hij alles wat als flirterig geduid zou kunnen worden. ,,It's a date!'', roept hij als ze elkaar na jaren weer ontmoeten en een drinkafspraak maken. Stamelend verbetert hij zichzelf. ,,Eh, ik bedoel...'' Zij weet best wat hij bedoelt; ze maakt zulke ongemakkelijke situaties aan de lopende band mee.

Intussen wordt snel duidelijk dat Pauls verspreking net zo Freudiaans is als hij vreest. En dat dit het soort film is waarin mensen hun ware gevoelens niet kunnen verloochenen zonder dat de regisseur die op een andere manier tot uiting laat komen. Dus als Paul Kim meeneemt naar een popconcert, zingt hij enthousiast mee: ,,Have you ever fallen in love with someone you shouldn't have fallen in love with?'' En bij een etentje zet hij, volkomen naïef, een plaatje van The Only Ones op: ,,I'm on another planet with you''. Maar nee hoor, hij wil heus niks met haar. Denkt hij.

Clichématig, vindt u? Dan moet u toch echt even kijken vanavond, want regisseur Spence heeft als het om clichés gaat nog wel sterkere staaltjes paraat. Neem de schoolscène waarin Paul Karl redt van agressieve klasgenoten. Of het stoere gebabbel van Paul en zijn motorvriendjes. Alles ligt overal erg dik bovenop.

Eigenlijk is Kim het enige ronde karakter – of lijkt dat zo doordat Steven Mackintosh de rol van de transseksueel zo mooi vertolkt? Het maakt niet uit, want Kim laat zich vol graagte de oppervlakkigheid van de rest van de film binnensleuren. Dus krijgt ze haar man. En maakt ze al heel gauw ruzie met hem over wie er boodschappen moet doen voor het avondeten. En het is duidelijk dat we als kijker nog blij moeten zijn ook, met die verplatting. Terwijl je in zo'n wereld vol clichés toch niet wilt leven!

Maar ja, misschien is dat anders als je altijd al `normaal' hebt willen zijn.

Different for Girls (Richard Spence, 1996, VS), Canvas, 23.15-0.50u.